tag:blogger.com,1999:blog-105092232011-12-05T16:43:13.277+01:00In dit digitale dagboek vindt u de beschrijvingen van hoe de pups van de Eenhoornleijn opgroeien tot ze naar hun nieuwe bazen gaan. Voor uitgebreide fotoseries van het jonge spul kunt u op de website kijken. Veel plezier!Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.comBlogger2061100tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-87737932337872614532011-08-29T22:51:00.003+02:002011-09-01T00:59:40.768+02:00Twee stuks zijn er vandaag gegaan.<div>Vanmorgen ging Clare Cantabile. Die maakte eerst nog een feestje van het leven voor ze in de auto stapte bij Jenne en Trynke, piepte daar wat en viel vervolgens in slaap.</div><div>Bij Jenne thuis rende ze rondjes tot ze in de vijver stortte, en ook daar was ze niet van onder de indruk. Relaxed type, die Cantabile! Ze heet nu Sinne en dat is ze ook; zeleden een vrolijker en zonniger hondje gezien dan deze jongedame! <br />Jenne is er helemaal gelukkig mee en dat is wederzijds. De perfecte match!</div><div> <br /></div><div>'s Middags was de beurt aan Cotillon. Hij verhuisde naar Veenendaal, alwaar teckel Oscar hem zou verwelkomen.</div><div>Dat bleek prima uit te pakken hoorden we een uurtje later: ze waren binnen een uur dikke maatjes! <br />Saskia wilde al een pup van Rinne Roos sinds die zelf een pupje was, en Cotilon, die nu Carel heet, is dus een zeer gewenst hondenkind waar letterlijk jaren op is gewacht! <br />Het is heerlijk als mensen zo blij zijn met een pupje als Saskia en WimJaap. <br />We hebben de eerste updates al binnen en Carel maakt het prima!</div><div>Ook hij was niet misselijk in de auto en vermaakt zich al prima.</div><div> <br /></div><div>Er zijn hier nu nog vijf wetterkinders. Het wordt langzaamaan rustig in huis.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-8773793233787261453?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-74188130237255087092011-08-28T11:26:00.000+02:002011-08-30T01:00:01.083+02:00De uittocht is begonnen.<div>Vandaag, zondag dus, ging Bommel dan eindelijk naar haar nieuwe huis. Ze vond dat ze er prima aan toe was, hoewel de berichten vermelden dat ze alles in haar eentje opeens toch wel erg spannend vindt.</div><div>Willemijn keek haar na vanaf het hondenbankje voor het raam en we realiseerden ons opeens dat ze dat bij elke pup doet die weggaat.</div><div>Willemijn is degene die al sinds een week dagelijks buiten is bij de pup. Ze regelt.</div><div>Rinne Roos voedt, Willemijn voedt op.</div><div>Als er te druk gespeeld wordt haalt Willemijn de boosdoeners uit elkaar.</div><div>Als er een pup te dicht bij Orpa komt en die kijkt geïrriteerd, is Willemijn er direct bij om de pup weg te sturen en haar moeders bek te likken ter kalmering. Ruzie staat ze niet toe, en ze heeft strikte regels waar alle pups aan moeten voldoen. ze is een geweldige moeder en of de kinderen wel of geen krullen hebben maakt haar niets uit. Ze zijn allemaal van Willemijn!</div><div> <br /></div><div>Zondagmiddag was de beurt aan Crescendo, die naar Neede vertrok. de familie was heel enthousiast en Crescendo was stoïcijns. Ze was braaf in de auto, maakte in Neede kennis met de wetterdame die daar al woont en is al helemaal thuis. Haar nieuwe wettervriendin vindt het reuze gezellig, zo'n leuter en ze zijn al dikke vrienden!</div><div>Willemijn heeft ook Crescendo nagekeken vanaf haar bankje. Gelukkig zijn er nog zeven over!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-7418813023725508709?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-84195298457761112492011-08-27T11:14:00.001+02:002011-08-30T00:25:59.815+02:00Er gebeurt van alles hier.<div>Om te beginnen was woensdag de chipper hier. Alle kinderen zijn nu dus voorzien van een chip.</div><div>Cantabile vond het stom en moest er hard rondjes van rennen, de rest vond het niet de moeite waard. Dat ging dus allemaal gesmeerd en razendsnel en binnen een halfuur was het allemaal klaar.</div><div>Ze bleken er toch wel wat moe van te zijn, zodat ze de rest van de dag rustig aan deden, maar verder was er niets te merken.</div><div> <br /></div><div>En vrijdag gingen we wegen. Bij de dierenarts. Vier wetterkinderen in de fietskar en Bommel mocht lopen, ernaast en aan de riem. Dat kon ze best vond ze, en dat was ook zo. Ze moest er ijverig van heen en weer dribbelen en hijgen, zó spannend was het! <br />Bommel bleek al 6,6 kilo te wegen, een indrukwekkend gewicht voor een jongedame van net 9 weken.</div><div>De wetterpups reageerden totaal anders dan de stabijtjes twee weken eerder. Ze vonden de dierenarts leuk, de geurtjes spannend en ze gingen gezellig met z'n allen op onderzoek uit, de hele praktijk door.</div><div>Ook de tweede rit ging voorspoedig. Bommel mocht weer mee, als ze moe werd kon ze nog altijd in de kar. Willemijn ging ook mee, voor de morele spoort van haar dochter. <br />Ook de tweede lichting wetters deed het prima. Bedaarder en flegmatieker dan wetters is geen enkel ras: ze wandelden door de praktijk of ze nooit anders deden en vonden alles leuk. Toen er een mevrouw met een maltezertje uit de behandelkamer kwam werd die enthousiast begroet. Het hondje was net zo groot als de wetterbaby's en dat vonden ze reuze interessant. De maltezer vond het zelf iets minder leuk: een zo'n wollen beertje is leuk, maar vier tegelijk en dan ook nog zo'n lompe stabijbaby, dat was haar te gortig! <br />Gelukkig werd ze toen gered door haar baas, die wel zag hoe benauwd het hondje werd van die druktemakers. <br />Ook de terugweg vonden de kleuters weer reuze spannend, en bij thuiskomst moest er wild gehold worden om al die spanning af te reageren!</div><div>Daarna wisten de jongelui precies hoe leuk die kar was. We hebben hem laten staan en er zit altijd wel een pup in, lekker te genieten van het uitzicht!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-8419529845776111249?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-67583596924084404672011-08-22T19:54:00.004+02:002011-08-24T20:01:31.952+02:00Vandaag zijn de pups geprikt. Allemaal een prik en uiteraard de gezondheidscontrole. Dat is altijd weer een beetje spannend: zijn ze wel in orde?<div>Om te beginnen Bommel, die mocht haar tweede prik alweer en zij mocht als eerste.</div><div>Daarna de wettertjes. <br />Eerst de mannen. Beide heren waren in orde: goede hartjes, Con Brio had beide balletjes al, bij Cotillon was de tweede nog halverwege het indalen. Verder goed gezond en levendig genoeg: prikken zijn stom. Ctillon viel wel haast in slaap bij het hartje luisteren, lekker relaxed ventje. Con Brio vond het maar gedoe, die wilde liever spelen.<div> <br /></div><div>Daarna kwamen de dames. Een voor een een controle en allemaal werden ze gezond verklaard. Alleen Cantate bleek was vieze oortjes te hebben, daar heeft ze nu een zalfje voor.</div></div><div>De rest was prima in orde: goede hartjes en verder ook alles goed. Chaconne heeft als enige gepiept, de kleine aanstelster!</div><div>Alle jongelui waren ook goed op gewicht en zijn dus allemaal gezond verklaard.</div><div>Op naar de volgende stap: woensdag komt de chipper.</div><div>We komen steeds dichter bij de grote wereld!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-6758359692408440467?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-32931393292960013842011-08-17T21:40:00.002+02:002011-08-18T23:50:55.403+02:00En vandaag was het de beurt aan Bonbon: ze ging naar haar nieuwe huis. <br />Corinna, Lambert en de kinderen arriveerden met z'n vieren en hadden er helemaal zin in.<div>Bonbon ook, want die heeft altijd goede zin, al had ze nog geen idee wat haar te wachten stond.</div><div>Ze heeft de reis prima doorstaan, weten we inmiddels en ze begint al aardig te wennen.</div><div>En nu zijn er dus nog maar twee stabijtjes en acht wetterkinderen. Alles loopt nu bij elkaar, behalve dan met eten: de wetters eten kalm en bedaard en vinden dat je goed moet kauwen, en de stabijs lijken nogal op piranha's. Dat moet dus maar niet samen, dan raakt de voedselverdeling wat uit balans!</div><div>Verder doen de kinderen het prima en Willemijn ligt nu de hele dag buiten bij het jonge grut.</div><div>Ze vindt dat ze alles moet opvoeden en dat doet ze ook. Wie te wild speelt wordt op de vingers getikt en kleine woeste wettertjes worden voorzichtig maar duidelijk op de rug gerold.</div><div>Ook de stabijkinders ontkomen daar niet aan: er wordt niet wild gedaan!</div><div>Willemijn is er erg streng in. Ruzie maken mag ook niet, en drinken is afgelopen.</div><div>Dat de stabijs bij tante Rinne Roos een slokje meepikken boeit Willemijn niet: haar tepels zijn sinds een dag taboe.</div><div>De pups worden wel allemaal afgesopt en de oren gewassen, en vanavond gaf Willemijn ook een deel van haar eigen eten op.</div><div>Grappig dat alleen de stabijs daarvan aten, de wetters bleven op afstand. Zo hebben Broccoli en Bommel dus hun eerste kippennekje gehad, al was dat niet helemaal de bedoeling. Maar het was netjes voorgekauwd door mamma, het zal ze dus wel goed bekomen :)</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-3293139329296001384?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-62372780438861959032011-08-15T19:06:00.000+02:002011-08-16T09:16:25.342+02:00Vandaag was het heerlijk weer, er zijn nog maar drie stabijpupjes over en dus mocht alles naar buiten en bij elkaar.<div>Alle stabijs tegelijk vonden we wat veel van het goede aangezien ze bijna het dubbele in gewicht zijn van de wetterkinderen, maar drie tegen acht, dat kan wel.</div><div>En zo gingen de wetterkinderen een voor een bij de stabijs in de ren, tot ze er alle acht waren. de stabijs vonden het maar gek.</div><div>Bonbon, die een kleine druktemaker is, wilde meteen spelen maar deed dat zo wild dat de tegenpartij niet mee wilde doen.</div><div>Broccoli pakte het voorzichtiger aan en hij kreeg het wel voor elkaar: Crescendo wilde wel spelen.</div><div>Bommel was ook voldoende voorzichtig.</div><div>Maar al snel was de lol eraf: die krullenbeesten speelden niet zo lekker wild en woest als de stabijs, en dus gingen ze maar weer samen stoeien.</div><div>Toen het allemaal wat gewend was mochten alle jongelui vrij in de tuin.</div><div>Alweer Crescendo, die ondernemend van aard is, en natuurlijk Cotillon, liepen voorop.</div><div>Chaconne vond het allemaal zo geweldig dat ze bijna voortdurend in een spelboog door de tuin stuiterde en Capriccio deed ook lekker mee. Cantate vond overal dingetjes om mee te spelen en Cantabile vindt altijd alles geweldig en wist van gekkigheid niet wat ze eerst moest bekijken.</div><div>Alleen Coda en en Con Brio dedden rustig aan, zoals gewoonlijk. Die maken zich nooit zo druk.</div><div> <br /></div><div>Hoewel de stabijs deze nieuwe gasten in "hun tuin" wel gezellig vonden hadden ze het veel te druk om er naar om te kijken. Hun speelhoeken zijn bekend, en dus doken ze onder de vlier, in het hol en holden ze rondjes om te tafel, dit alles gadegeslagen door de wetters. Dat je je zó druk kan maken, dat wisten ze nog niet.</div><div>Het was allemaal een doorslaand succes, dus vannacht zullen ze ongetwijfeld slapen als rozen!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-6237278043886195903?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-84102160829533561712011-08-14T21:04:00.003+02:002011-08-14T21:14:36.894+02:00Vanmorgen was de beurt aan Bellefleur. Boets heet ze nu en ze is naar Nijmegen.<div>Carolijn en René en hun drie kinderen zijn haar nieuwe baasjes. Zij vielen indertijd voor Willemijn en hebben daar nu dus een prachtige dochter van. Boets viel prima in de smaak bij de kinderen en groot voordeel voor Finn, de jongste zoon van de familie, is dat hij nu niet meer de jongste is: dat is Boets.</div><div>Boets vond de kinderen geweldig en dat was wederzijds. Het zal even wennen worden daar in Nijmegen, maar het komt vast goed!</div><div> <br /></div><div>De tweede van vandaag was Bravo. Bravo heet nu Brancko en hij is afgereisd naar Tholen in Zeeland. Hij werd opgehaald door zijn nieuwe baasje Dolores en familie.Brancko is een heerlijk flegmatiek hondje: hij heeft de reis goed doorstaan en ging na aankomst lekker achterin de tuin in het zonnetje ligge slapen. Thuis! dacht hij blijkbaar.</div><div> <br /></div><div>Brinta was nummer drie van vandaag. Zij is afgereisd naar Hoorn, waar ze bij Hein is gaan wonen. Brinta heet nu Berber is is Heins vierde stabij, en de tweede uit onze kennel. Wij voorzien daar alleen maar goede dingen: Berber en Hein hebben elkaar helemaal gevonden en zullen ongetwijfeld zeer van elkaar gaan genieten!</div><div> <br /></div><div>Nog drie stabijtjes zijn er nu... Willemijn vindt nu de tijd om met ze te spelen. Drie is te overzien, en ook nog op te voeden.</div><div>Ze heeft er de hele avond mee buiten gespeeld, terwijl de wetterkinderen heerlijk in een ren op het gras hebben gekeken.</div><div>Morgen gaan we eens zien of de jongelui bij elkaar kunnen. De wetters groeien hard en zijn niet meer zo klein en kwetsbaar vergeleken met de stabijs.</div><div>Voorlopig is het hier nog niet rustig dus! </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-8410216082953356171?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-36838025505316575042011-08-13T20:58:00.000+02:002011-08-14T21:04:30.792+02:00En ja, het is zover: de eerste B-kinderen vertrekken.<div>Balsemien is de eerste. Ze gaat naar de familie Koenen, waar ze het hoofd mag bieden aan twee jongeheren van 2 en 4 jaar. Balsemien zit nergens mee en maakt zich nooit druk, dus dat moet goed gaan komen. Geert Willem staat om halfelf op de stoep en na het afwikkelen der zaken mag Balsemien mee. Een vriend rijdt, maar Balsemien had ook wel zo meegekund: ze doorstaat de reis naar Zuid-Holland relaxed, wandelt naar binnen of ze altijd daar gewoond heeft en stapt uit zichzelf de bench in als de jongelieden te druk zijn.</div><div>Balsemien, die nu Bente heet, is "flex": ze past zich soepel aan en heeft dan ook binnen een half uur iedereen om haar pootje gewonden.</div><div>Het eerste kind is veilig vertrokken, op naar numer twee.</div><div> <br /></div><div>Dat is Basta. Basta gaat Brutus heten en ze gaat naar Lytsewierum. Haar baasje heeft een jachtakte en Brutus gaat hem assisteren en verder uiteraard de leukste huishond van het dorp worden. Haar baas Mink-Bauke en zijn vriendin zijn helemaal gelukkig met haar: ze vielen vanaf het begin op haar maar zijn naar ons idee ook de enigen die haar ondernemende karakter aan kunnen. Brutus hoef je niets te vertellen, die weet alles al... Maar we hebben er alle vertrouwen in dat Mink-Bauke dit in goede banen zal leiden!</div><div>Nummer twee is veilig vertrokken. Morgen gaan de volgende drie!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-3683802550531657504?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-73371533810184872722011-08-09T15:26:00.001+02:002011-08-10T15:39:03.074+02:00De B-kinders moesten weer gewogen maar de dikzakjes maken dat de weegschaal doorslaat!<div>Op naar de dierenarts dus.</div><div>Vier aan vier werd het spul in de kar geladen, Willemijn mocht ook mee.</div><div>Eerst waren de twee jongetjes aan de beurt, en Brinta en Bonbon.</div><div>Beide knaapjes waren stoer en stapten al snel door de praktijk rond. Bonbon vond het allemaal heel spannend en ging volop op onderzoek uit en Brinta had even nodig. Zij is verlegener en moest even wennen, maar bang was ze niet. Nadat alle kinders waren gewogen (ja, keurige gewichten!) ging het weer op huis aan.</div><div>Het is een wandeling van nog geen tien minuten maar voor zulke kleuters natuurlijk heel spannend!</div><div>De tweede lading pups bestond uit Basta, Balsemien, Bellefleur en Bommel.</div><div>Basta was niet bang, uiteraard. Die vindt alles spannend en leuk en stond dus binnen twee tellen achter de balie, om vervolgens op volle snelheid door te stomen naar de spreekkamer.</div><div>Balsemien is erg relaxed en dat was ze nu ook. Ze liet zich braaf wegen, wilde daar best een tukje doen, en stapte ook weer braaf van de weegschaal af. Bellefleur liet zich ook lief wegen en ging daarna rustig aan wat rondscharrelen.</div><div>Bommel niet. Bommel vond het stom. Ze piepte de hele praktijk bij elkaar, wilde niet op de weegschaal en ook niet eraf en in de kar wilde ze ook niet. Ze had kortom een totale weigering.</div><div>Natuurlijk moest ze toch gewogen en viel het allemaal reuze mee, maar Bommel neemt niet alles zomaar aan! Gelukkig gingen we daarna weer naar huis en viel het dus toch nog wel mee.</div><div>Het rijden vonden alle pups wel leuk: van alle kanten kun je naar buiten kijken en er was van alles te zien!</div><div>Thuisgekomen kregen alle pups lekker eten en toen vielen ze gezamenlijk om: doodop waren ze!</div><div>Het zijn ook nog maar kleuters tenslotte.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-7337153381018487272?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-75976143606948654942011-08-07T18:44:00.005+02:002011-08-08T17:24:45.898+02:00Vandaag zijn we naar het bos geweest.<div>Alle stabijkinders luisteren naar de fluit, dus dat moest kunnen. Rond een uur of zes zou het rustig zijn, hadden we bedacht.</div><div>Samen met hulptroepen Peter en Manon alles achterin de auto, de grote honden in een andere auto en op naar de vijver. Daar stond een meneer.</div><div>Het bleek dat er om halfacht een openlucht dienst zou worden gehouden aan het water.</div><div>Niet getreurd, met veel inspanning kwamen we erlangs, hoewel het wel lastig was alle pups mee te krijgen, want al snel kwamen er nog wat mensen bij om op te bouwen, en dat was natuurlijk enorm interessant!</div><div>Maar uiteindelijk, na veel fluiten, belonen, teruglopen en voortdurend tellen waren we met alle honden, pups en mensen bij de waterkant aangekomen.</div><div>Willemijn liet meteen zien waar al dat water voor was, iets dat de pups erg raar vonden en zeker nog wat te spannend om mee te doen! Ze stonden als groepjes opstandig jongvolk aan de kant naar hun zwemmende moeder te kijken, je kon ze haast horen mompelen over wat voor flauwekul dat nou weer was!</div><div> <br /></div><div>Aan de overkant van de vijver was inmiddels van lels gaande, maar dat ontgin de pups volledig. Er werden stoelen opgesteld en ook nam er een viertal muzikanten plaats. We konden in elk geval een klarinet en een Engelse hoorn onderscheiden. </div><div>Ondertussen raakte alles wat moe van alle indrukken, dus een slokje melk zou best helpen. Willemijn had er geen tijd voor, die vloog heen en weer om alles in de gaten te houden. Tante Rinne Roos was zo gek niet of ze bleef staan voor de kleuters, zodat ze bij haar troost konden zoeken.</div><div>Zo stonden op een bepaald moment alle acht kinderen bij haar te drinken.</div><div>Peter haalde inmiddels de auto, zodat we niet langs alle mensen straks weer terug hoefden met het kleine grut. Hij had hem nog niet neergezet of we zagen hoe mensen zich begonnen te verzamelen aan de overkant.</div><div>En toen... zette de Engelse hoorn in en schalden de eerste tonen van psalm 138 over de vijver.</div><div>De pups verstijfden en schoten toen alle kanten op. Enkele doken direct onder de auto, andere schoten de bosjes in en een enkele begon in het wilde weg te rennen.</div><div>Gelukkig waren we met drie mensen zodat we het spul vrij snel weer verzameld hadden.</div><div>In de auto bleken de kinders absoluut gesloopt, zo moe! Alleen Bommel was wakker en die was het er absoluut niet mee eens dat Mama niet in dezelfde auto zat als zij!</div><div>Arme Peter en Manon kwamen thuis aan met tutende oren: als Bommel het ergens niet mee eens is zul je dat weten!</div><div>Maar o, wat waren ze moe alle acht... Nadat we er thuis wat eten in hadden gestopt hebben we ze dan ook niet meer gehoord.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-7597614360694865494?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-6727312993874713032011-08-05T21:00:00.003+02:002011-08-07T00:20:55.692+02:00Vandaag was de dierenarts hier.<div>Alle stabijtjes moesten nagekeken en kregen een prik. Daarbij bleken ook weer duidelijk de karakters!</div><div>Bravo mocht als eerste. Geen kik gaf ie, en hij bleef keurig staan. Hij had netjes twee balletjes, altijd fijn als die er al zijn.</div><div>Broccoli was tweede en die vond het stom, stom en stom! Hij probeerde weg te komen en toen zijn neusje dichtgehouden werd voor het hartje luisteren werd ie helemaal boos! Met de prik was hij wel stoer en toen hij klaar en goedgekeurd was, holde hij beledigd weg en ging hij boos achter de kruiwagen zitten. Een boos en beledigd jongetje ;)</div><div>Ook Broccoli heeft zijn balletjes al, heel keurig dus.</div><div><br /></div><div>Toen mocht Brinta. Geen kik gaf het kind en ze vond alles goed.</div><div>Daarna Basta. Die vond het ook stom, maar ze is stoer, dus ze bleef netjes staan.</div><div>Toen Bonbon, die zo'n herrie stond te schoppen achter het hek dat ze alleen al daarom aan de beurt was: ze wilde eruit! Toen ze op tafel mocht wist ze opeens niet meer zo zeker of ze dat nou echt wel wilde, maar ja, toen stond ze er al. Hartje luisteren vond zij ook erg stom, ze had helemaal geen tijd voor die flauwekul! Ze holde snel naar het hol toen ze klaar was en ging de vlinderstruik slopen: belangrijke zaken, uiteraard!</div><div><br /></div><div>Balsemien was nummer zes. Ze liet alles toe want ze had direct door dat verzet geen zin had. Ze werd helemaal goedgekeurd en huppelde vrolijk weg.</div><div>Bommel was de zevende. Die vond het niet een beetje stom maar heel erg stom! Ze probeerde uit alle macht weg te komen, wat helaas voor haar niet lukte. Als enige piepte ze bij de prik, maar ook zij werd goedgekeurd en mocht weg.</div><div>Bellefleur was de laatste. ze had zich listig achter de regenpijp verstopt maar helaas voor haar stak ze een beetje uit, en ze werd dus gevonden ;)</div><div>Ze doorstond de onderzoek dapper en daarna kreeg iedereen karnemelk, om het goed te maken.</div><div><br /></div><div>De spanning was nog niet voorbij: in de loop van de middag kregen de kinders een kauwtje. Een dood kauwtje, hoor.</div><div>Gewoon om te zien wat ze doen met wild. Dat bleek nog best een spannend iets, en met name Bravo toonde zich een dappere jachthond: hij probeerde het hele kauwtje naar zijn hol mee te nemen. Dat was nou ook weer niet de bedoeling, maar in elk geval hebben ze eraan kunnen snuffelen, letterlijk.</div><div><br /></div><div>Bij de wetterpupjes was het vandaag ook spannend: ze hebben voor het eerst uit een bak gegeten. Dat viel nog niet mee, maar ze hadden de slag snel te pakken.</div><div>Ze doen het prima op de vaste voeding en Rinne Roos voedt ze ook nog regelmatig, net als Willemijn. Klein Cantabileetje hebben we vandaag even laten nakijken: de dierenarts was er toch. Ze kon niets vinden dat een reden kon zijn voor de matige groei en we houden het dus gewoon op wat kleiner zijn en een slechte tepel treffen.</div><div>Gelukkig haalt ze het keurig in nu, ze groeit lekker. Vrolijk en ondernemend is ze altijd geweest en dat is ze nog steeds. Gelukkig maar dat alles goed is, we zijn al erg gehecht aan dat kleine ding!</div><div><br /><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-672731299387471303?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-77000857466196217892011-08-04T09:00:00.000+02:002011-08-04T00:03:08.614+02:00Sinds vandaag hebben we de wetterkinderen verplaatst naar de ren bij het raam. Daar kunnen ze makkelijker uit de kist en dat wilden ze ook graag: ze hadden het warm!<div>Op het zeil is het lekker koel.</div><div>De stabijkinderen liggen nu 's nachts in de ren aansluitend aan die van de wetters en overdag zijn ze lekker buiten.</div><div>Bijkomend gevolg van de wetterkinderen buiten de kist is dat de stabijkinderen ze kunnen zien. En ruiken. Er zit maar één hekje tussen!</div><div><br /></div><div>De stabijtjes hadden het als eerste door. Je zág ze denken: wat is dát nou?</div><div>Van de wetters komt tot nog toe weinig reactie. Alleen Capriccio heeft even gesnuffeld toen ze toch opstond omdat ze moest plassen.</div><div>Verder keek ze niet naar de stabijs om, die zich aan de andere kant van het hekje enorm stonden uit te sloven om aandacht te krijgen.</div><div>Bellefleur raakte er helemaal gefrustreerd van: ze wilde aandacht en wel nu! Ze kefte en sprong tegen het hekje op, maar de wetters aan de andere kant hadden net hun buikjes vol en ze verblikten of verbloosden niet. Ze sliepen, punt.</div><div>Al snel waren de stabijs weer met andere dingen bezig, zoals woest spelen meet veel kabaal en gegrom. Ook nu was Capriccio de enige die af en toe keek, maar ze vind het zeker niet spannend genoeg om voor overeind te komen. De rest reageerde helemaal niet. Die sliepen rustig door.</div><div>Gelukkig maar dat ze zo onverstoorbaar zijn, want ze mogen over een tijdje wel bij elkaar en de wetterpups zijn echt een flink stuk kleiner dan de stabijs. Nouja, nu nog wel. De vraag is natuurlijk hoe lang dat duurt, want ze groeien als kool!</div><div>In elk geval verloopt de eerste kennismaking goed, ze zijn niet bovenmatig in elkaar geïnteresseerd maar dat is normaal. Pas als er fysieke interactie komt zullen ze echt gaan reageren en dat komt vast wel goed.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-7700085746619621789?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-8511371132698529482011-08-03T08:57:00.005+02:002011-08-03T22:50:28.766+02:00We maken ons wat zorgen om Cantabile, die groeit niet zo goed als zou moeten.<div>Ze is wat kleiner dan de rest en het is onduidelijk hoe het komt.</div><div>Rinne Roos voedt niet meer zoveel en de andere pups nemen de bijvoeding goed, maar Cantabile niet echt. Overleg met de dierenarts dus.</div><div>Zij denkt dat Cantabile aldoor de slechtste tepel heeft. Dat kan goed, pups nemen vaak dezelfde tepel namelijk en als een pup toch al wat kleiner is dan de rest kan dat verstrekkende gevolgen hebben.</div><div>Bijvoeden met pupmelk was de suggestie maar er is een beter plan: Willemijn bemoeit zich namelijk met de verzorging van de pups.</div><div>Ze laat ze ook drinken; zodra er een pup piept schiet haar melk!</div><div>Ze gaat ook uit zichzelf bij de pups van Rinne Roos en die vindt dat prima. </div><div>Zo is het nu dus afgesproken: we gaan Cantabile wat vaker aanleggen bij Willemijn om te zien of dat de groei wil stimuleren.</div><div>Omdat Cantabile wel een vrolijk en tierig hondje is denkt de dierenarts niet aan een fysiek probleem, maar vrijdag gaat ze haar toch even checken.</div><div>Dan is ze hier toch om de acht pups van Willemijntje hun eerste enting te geven.</div><div>Die Willemijn, zo'n onvoorstelbaar lief en zacht meisje en nu ook nog min voor de kinderen van Rinne Roos!</div><div>We duimen dat het goed effect zal hebben!</div><div><br /></div><div>22.30 uur: En de laatste update: Cantabile gaat prima!</div><div>Ze heeft vandaag drie keer gedronken bij Willemijn en is prima gegroeid.<br />We hebben er goede hoop op dat ze het helemaal in gaat halen!</div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-851137113269852948?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com2tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-62968420712816130652011-08-02T16:03:00.004+02:002011-08-02T16:14:20.616+02:00Het zijn hier drukke dagen!<div>De stabijkinderen zijn nu dagelijks buiten. Ze maken daar van alles mee: in het gras lopen, mensen ontmoeten, allerlei geluiden...</div><div>Toen maandag de sirene ging toonden de karakters zich weer duidelijk: Bravo zat stokstijf en bewoog zich niet, Bommel piepte en dook onder, maar kwam ook snel weer kijken, Basta vond het spannend en Brinta keek, maar deed niets.</div><div>Bellefleur vond het spannend en Balsemien sliep gewoon door!</div><div>De andere pups begrepen er niets van en vonden het kabaal, maar meer reactie gaven ze niet: goed zo, jongens!</div><div>Elke dag mogen ze vrij lopen in het gras en elke dag zijn het dezelfde die ver weg lopen en op onderzoek uitgaan: Bonbon en Basta, en Bellefleur daar achteraan.</div><div>Bravo is het liefst bij de mensen, Brinta ook. De rest scharrelt lekker rond.</div><div>Het worden al echte hondjes die hun bak in een heel korte tijd leeg hebben en al prima luisteren naar de fluit!</div><div><br /></div><div>De wetterkinderen worden ook al groot. Sinds dit weekend zijn we begonnen met bijvoeren en dat gaat prima.</div><div>Ze gaan al heel leuk spelen ook en de krul komt al in de staartjes!</div><div>Vorige week zijn er ook wat speekselmonsters afgenomen voor de test op SCID en ook dat was een spannende ervaring.</div><div>De wetterpupjes zijn praatgrage types die graag aan de wereld laten horen wat ze wel en niet willen. Ze beginnen al echt te spelen!<br />Cantabile is een zonnig meisje dat altijd vrolijk is, Capriccio is een dikke lolbroek die iedereen lastig valt met haar gespeel. Ze maakt al echte bokkesprongen, al kan ze nog niet zo goed mikken, zodat ze soms wel eens iemand op zijn of haar hoofd springt.</div><div>Coda is zacht en gelijkmatig, ze kan prima alleen spelen.</div><div>Con Brio is een ook gelijkmatig kereltje. Hij past zich makkelijk aan de dingen aan en is altijd goedgehumeurd. Cotillon heeft daarentegen erg graag zijn zin. Als dat niet lukt gaat hij zingen. Cotillon houdt van vaste regels en als het anders gaat wordt hij echt boos! Hij is een eigenzinnig ventje dat nu al hecht aan routine.</div><div>Chaconne is erg rustig en lief, net als Crescendo.</div><div>Ook Cantate ook een vrolijk en zachtaardig hondje.</div><div>Alle pups beginnen nu ook speelgoed te ontdekken en spelen er op hun manier mee.</div><div>Het worden, kortom, al echte hondjes!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-6296842071281613065?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-39865175162272692902011-07-29T20:00:00.000+02:002011-07-30T00:46:05.339+02:00Het groeit allemaal zo hard hier!<br />Het weer zit mee de laatste dagen dus de stabijkinderen zijn alweer een paar dagen veel buiten. Dat vinden ze spannend: daar gebeurt zoveel!<div>Zo is er een grote struik weggehaald. Dat betekende mannen met zagen en kruiwagens, een elektrische snoeischaar en allerlei enorme stukken struik die langskwamen.</div><div>En grote werkmanshanden die kleine puppenhoofdjes aaiden... want ook grote tuinmeneren smelten voor die zwartwitte hummels.</div><div>Verder werd eindelijk het gras gemaaid, iets dat door de regen aldoor niet kon.</div><div>Dat was reden tot grote paniek, maar het wende al snel.</div><div>En alle bezoek is ook reden om moe te worden, want dat is ook al spannend.</div><div>De pups zelf doen ook dingen.</div><div>Zo raakte Brinta gisteren klem onder het buitenhokje. Ze hoort er uiteraard helemaal niet onder te kruipen maar ze deed het toch. En toen zat ze vast, zodat het hele hok opgetild moest worden, en terwijl Brinta er onder vandaan werd gevist, kropen de anderen er natuurlijk snel onder.</div><div>Uiteindelijk waren ze allemaal weg en kon het hok weer worden neergezet.</div><div>Brinta vond het maar stom.</div><div>Bonbon heeft ontdekt dat het buiten de ren erg leuk is, reden dus voor allerlei ontsnappingspogingen, die overigens niet lukken. Daar wordt Bonbon dan weer erg boos om, en dat helpt ook al niet. Gelukkig heeft ze een vrolijke natuur, dus ze legt zich er makkelijk bij neer.</div><div>Verder lopen de jongelui ook af en toe op het gras, ook al spannend. Het leven is dus vol van nieuwe dingen.</div><div><br /></div><div>Bij de wetterkinderen gebeurt ook steeds meer.</div><div>Fien heeft zich ontpopt tot supernanny: ze ligt bij de pups als ze de kans krijgt en slaapt er dwars voor.</div><div>Wie aan de krullenkinderen wil komen moet door Fien heen!</div><div>In de kist ligt sinds een dag nog maar voor de helft vetbed en de rest is kranten, zodat een begin kan worden gemaakt met zindelijkheid. Fien ligt uiteraard <i>op</i> het vetbed en dat ze dus dichter bij de pups ligt vindt ze een gelukkig toeval ;)</div><div>Vandaag hebben de krullenbollen voor het eerst een speeltje gekregen, een vlecht van fleece-stof. Cantate was degene die het eerste begon te spelen, en ook Cotillon vond het een leuk ding.</div><div>Je kunt er aan trekken, erop kauwen, je kunt het vangen en er met je poten tegen aan trappen... mogelijkheden genoeg!</div><div>De verschillende karakters in deze pups worden ook steeds duidelijker zichtbaar, er leuk om te zien!</div><div>Daarover volgende keer meer.<br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-3986517516227269290?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-83198551822403376242011-07-25T13:28:00.003+02:002011-07-25T13:48:23.224+02:00Bommel heeft wat geks. Ze slaapt het liefst met haar hoofd onder de verwarming. De rest ligt er dan buiten, gewoon zomaar in de weg.<div>De andere pups vinden he maar raar: loop je gewoon door de ren, ligt daar opeens een lijf! Er zit wel een kop aan maar die zie je niet. Mal toch?</div><div>Eerst dachten we dat het toeval was, maar nee, zodra ze moe is schuift ze heel bewust haar hoofd onder de verwarming en binnen een paar tellen is ze vertrokken.</div><div>Bommel vindt het lekker liggen blijkbaar, ze slaapt altijd zo. Tot het moment komt dat het niet meer past, dan raakt ze waarschijnlijk klem. Dus hopelijk vindt ze een andere favoriete manier van slapen voor ze zo groot is.</div><div><br /></div><div>Pups hebben wel vaker gekke dingen.</div><div>Zo slaapt Basta het liefst alleen. Ze houdt van rust blijkbaar. Ze gaat rustig aan de andere kant van de ren liggen, niet op de kussen of het dekentje dus maar op het koude zeil, en als ze wel bij de andere pups ligt duwt ze net zolang tot ze tussen een kussen en een dekentje ligt. Niet erop dus, maar ertussen: op het koude zeil. </div><div><br /></div><div>Bij de wetterkinderen zie je nog niet van dit soort dingen, die zijn er nog te klein voor. Ze liggen nog voortdurend op en tegen elkaar, lekker knus.</div><div>Die zijn nog niet grappig voorlopig, ze zijn voornamelijk erg schattig.</div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-8319855182240337624?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-47244699537422332462011-07-21T22:08:00.003+02:002011-07-21T22:22:35.667+02:00Wij trainen alle puppenkleuters hier op de fluit.<div>Fluit is leuk, fluit is hierkomen, fluit is iets lekkers!</div><div><br /></div><div>Hoe leer je dat aan? Simpel.</div><div>Als je de kleuters eten geeft. blaas je eerst op die fluit en dan schuif je de bak onder de neusjes.</div><div>Dat wil zeggen: als er neusjes te bekennen zijn.</div><div><br /></div><div>Dinsdag zijn we begonnen. De Willemijn-kinders krijgen vast voedsel en daar kan dus gefloten worden.</div><div>Het hele spul zat buiten, er was een bak met voer en er was een fluit.</div><div>Ik floot. En alle pups bevroren. Hun oogjes puilden uit hun hoofdjes en ze verroerden geen millimeter, gewoon helemaal niet.</div><div>De bak voer ging op de grond, de pups werden eromheen geschoven en ja, dat was wel lekker.</div><div>Maar je zág de oortjes bijna tuiten van deze nieuwigheid.</div><div><br /></div><div>De tweede en derde keer ging al beter. Zodra de fluit klonk hieven de jongelui de kopjes omhoog, maar dat ze in de benen moesten en richting de voerbak, dat was nog niet helemaal duidelijk.</div><div><br /></div><div>Vandaag kregen de kinders drie maal eten. De eerste keer gingen de kopjes omhoog maar moesten ze toch wel bij de bak gezet worden.</div><div>De tweede voederronde kwamen er zowaar twee pups tevoorschijn, Bellefleur en Basta.</div><div>De derde rond waren er vijf en vertoonden Basta en Bellefleur al het kenmerkende gedrag dat hier normaal is als de fluit gehoord wordt: ze zetten er voor zover hun wiebelpootjes het toelieten al flink de sokken in (volkomen ongericht trouwens), want die fluit betekent iets: eten!</div><div><br /></div><div>Brinta en Bravo hebben het nog niet helemaal door. Bravo omdat hij te diep sliep, Brinta omdat ze een erg zachtaardig hondje is dat geneigd is wat afwachtend te reageren. Ze wilde best gaan kijken, maar pas als de ergste drukte achter de rug was, wat niet handig is als het om eten gaat. Die hebben we dus allebei maar een handje geholpen.</div><div>Broccoli was, zoals wel vaker, de laatste die het hele verhaal doorhad. Hij is een schoolvoorbeeld van een jongetje: hij is met alles net iets later dan die pientere zussen van hem en moest uit het slaaphokje gevist worden omdat hij zich duidelijk zat af te vragen wat er nou eigenlijk aan de hand was.... </div><div>Gelukkig was er voor hem ook nog wat over.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-4724469953742233246?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-22041811170865780392011-07-20T12:47:00.003+02:002011-07-20T13:02:16.033+02:00Kleine Coda was de eerste die één oog opendeed. Cantabile was de tweede. En grappig genoeg was dikzakje Chaconne de laatste, maar nu hebben alle kinderen van het Rinne Roos Consort hun oogjes open!<div>Niet dat ze er veel mee zien, maar dat komt nog wel.<br />Ze beginnen nu ook te reageren door naar hun moeder toe te tijgeren als ze in de kist komt en ze lijken al heel aardig te kunnen bepalen waar ze is.</div><div><br /></div><div>Rinne Roos wordt wat meer ontspannen nu: ze ligt regelmatig buiten de kist en hadden we eerst 's nachts een hekje om haar afdeling, nu hoeft dat niet meer.<br />Orpa blijft er - heel verstandig - verre van en Willemijn neemt af en toe wel een kijkje, maar Rinne Roos houdt keurig de wacht en ligt voor de ingang als ze slaapt. Wel erbuiten, lekker koel op het zeil.</div><div><br /></div><div>De kinderen van Willemijn zijn inmiddels al een hele dag buiten geweest. In het begin vonden ze dat maar niks, maar het went al aardig.</div><div>In hun afdeling is de werpkist weggehaald en er staat nu een mand. Niet dat ze erin liggen: een mand is om achter te liggen.<br />De knuffels die er ook liggen, dát is om op te slapen. Lekker zacht!</div><div>Hun deurtje staat nog steeds de hele dag en nacht open, maar we hebben het iets verhoogd met een plankje, want enkele jongelui hebben door dat er aan de andere kant van het hekje een wereld is. En daar willen ze best een heen!</div><div>Er wordt tegenwoordig ook gespeeld bij de B-tjes. met veel gegrom en gekef oefenen ze hun capaciteiten en aangezien de tandjes al heel aardig doorkomen, komt daar ook af en toe behoorlijke gillen bij! Zo leren ze van elkaar dat bijten niet altijd leuk is en dat hárd bijten niet mag: als je te hard bijt wil de ander niet meer spelen...</div><div><br />Het leven is voor de B-tjes aan het veranderen van een grote slaap- en drinkperiode in een periode van nieuwe dingen en leren.</div><div>Hoe vermoeiend dat is, is duidelijk te zien: na een kwartiertje valt alle weer als een blok in slaap.</div><div>Groot worden is hard werken!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-2204181117086578039?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-2708348641228897422011-07-17T22:59:00.002+02:002011-07-18T13:11:13.372+02:00Vandaag was het een enerverend dagje.<div>Eerst kwamen er bezoekers voor een van de pupjes van Willemijn.</div><div>Bezoek is al spannend, maar toen mochten de pups voor het eerst echt eten!<br />Dat viel nog niet mee. </div><div>Een voor een kregen ze wat hapjes tartaar, en die bekjes snappen nog niet zo goed wat je moet doen met iets dat niet uit een tepel komt. Happen, hoe moet dat?</div><div>Balsemien snapte het niet erg en moest echt geholpen worden, Basta had het wel meteen door; die hapte de vingers er bijna bij op! Bellefleur was ook erg vlot van begrip, Bommel was wat trager.</div><div>Bonbon en Brinta vonden het ook lastig en voor Brinta moest echt geholpen worden.</div><div>De twee heren waren het minst snel van begrip. Vooral Bravo likte en likte, maar hoe je moest happen was een groot raadsel voor hem.</div><div>Maar als de eerste hap eenmaal binnen was, viel het kwartje opeens heel snel bij allemaal. Want tartaar, dát is toch wel erg lekker!</div><div>En na al die inspanning vielen de dames en heren al vrij snel weer in slaap.</div><div><br /></div><div>Na een paar uur wilde Fien graag in de ren. Ze wilde dat al zo lang, dus nu mocht het.</div><div>Bommel vond het geweldig! Ze heeft uitgebreid gespeeld met Fien, die opeens héél groot leek! Bommel maakte zelfs al spelbuigingen, al viel ze daar bijna van om ;) Ook allemaal heel spannend dus.</div><div><br />En toen kwam aan het einde van de middag de zon door. Dat is zeldzaam momenteel, dus snel een kleine ren opgezet buiten in een hoekje uit de wind, mand erin en de pupjes erin.</div><div>Dat was enorm spannend, want op zulke nieuwe dingen reageren alle pups hetzelfde: ze hadden geen idéé dat de hemel zo hoog was en de wereld zo wijds!</div><div>Ze zaten dus met z'n achten in de mand en waren niet van plan eruit te komen. Een dergelijk uitzicht is zo overweldigend de eerste keer dat ze geen poot verzetten.</div><div>Toen het na een half uurtje betrok en ze weer naar binnen moesten waren ze alle acht helemaal gesloopt.</div><div>Wát een dag!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-270834864122889742?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-78948196562543569782011-07-15T23:45:00.004+02:002011-07-16T02:31:11.397+02:00De wereld wordt steeds groter voor de stabijkinderen.<div>Zo mochten ze vandaag uit de kist, op het kleed dat er nu nog ligt. Dat kleed is het favoriete kleed van mama Willemijn, en het gaat straks de vuilnisbak in, maar nu ligt het er nog. Het rook dus vertrouwd en dat was fijn voor de kleuters, want dat de wereld zo groot was, dat wisten ze niet!</div><div><br /></div><div>Het was al te verwachten natuurlijk dat Basta degene was die direct de kist uit klauterde zodra het deurtje weg was. Ze stond wankelend en blèrend op het kleed en besloot dat ze niet bang was. Vervolgens moest ze toch maar even gaan zitten om te bekomen van de afmetingen die de wereld opeens had.</div><div>Broer Bravo had direct al door dat er iets structureel anders was aan zijn omgeving. Hij wandelde naar de zijkant van de kist waar hij het nijlpaard aantrof, en daar ging ie lekker op liggen. Ook weer geregeld, vond hij. Broccoli dacht er anders over, die wilde eerst op onderzoek, maar na een meter vond hij dat het alweer genoeg was. Gelukkig was daar ook nog een stukje nijlpaard, zodat hij ook lekker kon liggen.</div><div>Bommel inmiddels was alweer terug in de kist, samen met Bonbon. Bommel houdt niet van gedoe namelijk, dat is niet aan haar besteed.</div><div>Brinta was lekker tegen het nijlpaard aan gaan liggen. Dat nijlpaard is een enorm rood pluche beest dat Willemijns moeder Orpa indertijd heeft gekregen voor de geboorte van haar kinderen, van papa Kwibus. Het wordt tot de dag van vandaag gretig gekoesterd!</div><div><br /></div><div>Balsemien was ook al snel terug in de kist waar ze lekker bij haar zussen ging liggen, terwijl Bellefleur buiten op het kleed net zo hard als zus Basta stond te tetteren.</div><div>Oma Orpa kwam er helemaal van kijken wat er in vredesnaam aan de hand was! Niemand kan voor pups zorgen zoals zij, en dat was bij deze bewezen, vond ze. Ze bleef trouw op wacht, terwijl die ontaarde dochter van haar niet eens kwam kijken!</div><div>Fien kwam aan de andere kant van het hekje kijken naar de pups. Fien vindt het allemaal reuze spannend maar erbij durft ze écht nog niet!</div><div>Ze neusde wel door het hekje heen met Basta en ging toen gezellig liggen kijken naar alle drukte.</div><div>Mama Willemijn kwam eens kijken of het wel goed ging allemaal en toen ze zag dat er maar drie kinderen in de kist lagen, stapte ze er zelf ook in en ging eens lekker liggen. Drie kinderen in plaats van acht, dat beviel haar wel!</div><div>Basta was de laatste die nog op en wakker was, maar ook zij viel uiteindelijk in slaap.</div><div>En zo ligt het hele spul nu uitgeput te slapen.</div><div>Dat je als pupje toch zo moe kunt worden van een wandeling van nog geen twee meter!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-7894819656254356978?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-53748375751344213402011-07-12T16:14:00.004+02:002011-07-16T02:29:44.263+02:00Het was even spannend, maar de groei zit erin bij de dames en heren van het C-nest.<div>Rinne Roos moest echt wennen aan haar moederrol, en haar melk kam niet direct goed op gang omdat ze zich erg druk maakte om van alles en nog wat. Ze had echt wat moeite haar rust te vinden.</div><div>Over Capriccio en Coda maakten we ons wat zorgen, maar die gaan nu lekker, en de rest ging al goed. Kortom: de groei zit erin!</div><div><br /></div><div>Die uitdrukking is een understatement als je naar de kinders van het B-nest kijkt: wat een dikzakjes! Ze hebben duidelijk nog steeds ruimschoots genoeg aan de melk van hun moeder.</div><div>Over een paar dagen gaan we ze toch maar eens op vaste voeding zetten zodat Willemijntje het harde werken kan afbouwen. Dan kan ze over van voeden naar <b>op</b>voeden!</div><div>Ook hard werken maar toch denk ik dat ze daar minstens zoveel plezier aan zal beleven.</div><div>Als het weer wat meewerkt kunnen de jongelui binnenkort ook een uurtje naar buiten.</div><div>En voor je het weet zijn het straks echte hondjes...</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-5374837575134421340?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-13516951760865056642011-07-10T13:39:00.002+02:002011-07-10T13:58:51.625+02:00Rinne Roos is een bevlogen moeder. Ze wil het zo verschrikkelijk graag goed doen allemaal, het is ontroerend om te zien.<div>Uiteindelijk valt ze dan van uitputting in slaap maar ze blijft volledig bezig met haar kinderen.</div><div>Langzaam komt ze tot rust na de best pittige bevalling. Ze eet, ze drinkt, ze is al even heel kort naar het bos geweest en dan wil ze hard hollend weer terug naar haar kroost.</div><div>Ze is duidelijk niet zo laconiek als Willemijn en daarom hebben we even een stop gezet op het bezoek. Even rust voor Rinne Roos, zodat ze op haar gemak kan wennen aan haar nieuwe rol!</div><div><br /></div><div>De B-kinderen doen het intussen uitstekend. Ze groeien als kool en zijn, op Bonbonnetje na, allemaal al boven de kilo in gewicht. Vandaag zijn hun nageltjes geknipt, want mama Willemijn krijgt al aardig rode plekken op haar buik van al dat puppengeweld!</div><div>De jongelui beginnen zoetjesaan te lopen, dat wil zeggen, ze verheffen zich op hun pootjes en vallen even hard weer om, en het ziet eruit alsof ze zwaar aan de drank zijn, maar: ze lopen!</div><div>Ze beginnen ook te reageren op hun omgeving, wat betekent dat de oortjes open beginnen te gaan.</div><div>Ze beginnen kortom al echt op hondjes te lijken, inclusief de kefgeluidjes die daarbij horen.</div><div>Willemijn doet het allemaal fluitend, ze maakt zelf het hekje van de ren open om naar de kinderen toe te gaan, en ze regelt de zaken zo nonchalant alsof dit haar tiende nest is in plaats van haar eerste. Een prima moeder, die ook al heeft gekeken naar de kinderen van Rinne Roos en volledig bereid lijkt daar ook nog even voor te zorgen als het nodig is.</div><div>Maar dat doen we nog maar even niet.</div><div>Misschien als ze groter zijn, want beide moeders vertrouwen elkaar volledig, maar eerst maar even geen bezoek, zelfs niet van Willemijn.</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-1351695176086505664?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-44470527560938456562011-07-09T10:17:00.004+02:002011-07-09T10:28:30.150+02:00Om een uur of een besloten we te gaan slapen. Er misten nog twee nageboortes, maar Rinne Roos was rustig. En om kwart over een daalde er rust neer in huis.<div>Maar om kwart voor twee schoot Rinne Roos omhoog: weeën!</div><div>Nageboortes, dacht ik. Maar na voelen bleek er wel degelijk nog een pup in de bekkenopening te liggen.</div><div>Drinkende pups aan de kant geschoven, want Rinne Roos wilde écht niet opstaan! Maar toen haar kinderen opeens verhuisden kwam ze overeind, er volgde een perswee en daar kwam, om 1.55 uur, een teefje!</div><div>Dit laatste pupje was een klein ding, 324 gram was ze, voor een wetterpupje niet groot.</div><div>Maar levendig was ze wel en ze doet het prima.</div><div>De eindstand is dus twee reutjes en zes teefjes, net als bij Willemijn! Zou het aan de naam van de vader liggen?</div><div>Rinne Roos is nu helemaal rustig, de nageboortes zijn er inmiddels uitgekomen en alle kinders drinken goed. Er is nu al verschil in temperament zichtbaar bij de jongelui!</div><div><br /></div><div>Willemijn maakte zich gedurende de hele bevalling ernstig zorgen over Rinne Roos, die tenslotte altijd haar steun en toeverlaat is. Ze mag nog niet kijken naar de pups, maar als ze beginnen te piepen, schiet bij Willemijn de melk, zodat haar eigen kinderen opeens nog ruimer dan anders gevoed worden!</div><div>De rust keert langzaam weer hier.</div><div>Orpa en Fien kijken voorzichtig om een hoekje en Orpa wil deze kinderen ook wel verzorgen.<br />We hebben er alle vertrouwen in dat het straks super gaat tussen alle hondendames hier!</div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-4447052756093845656?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-84412287766587984562011-07-08T11:14:00.012+02:002011-07-09T10:17:14.786+02:0011.00 uur.<br />Vannacht hebben we nog lekker samen op de bank geslapen, al was Rinne Roos erg onrustig. Vanmorgen wilde ze naar de tuin. Toch maar wel. Toch maar niet. Binnen zag ik opeens een perswee. En ze wilde weer naar de tuin.<br />Nouja, vooruit maar.<br />En om 10.53 werd de eerste pup geboren, onder de vlier! Een zwartbonte teef.<br />Dat wordt vast een buitenhondje ;)<br /><br />11.58: de tweede is geboren, weer een teef, zwartbont.<br /><br />12.43: de derde is er, een reutje, zwartbont.<br /><br />14.36: de vierde, nog een reu, zwartbont.<br /><br />17.29: de vijfde, nog een teef, deze keer bruinbont!<br /><br />18:05: de zesde, een teefje, weer zwartbont.<br /><br />20:52: zevende pupje, teefje, heeft het niet gered helaas. zwartbont.<br /><br />22:01: achtste pup, reutje, zwartbont, ook niet gered. vlies gebroken tijdens geboorte.<br /><br />22.59: negende pup, een flinke teef van 415 gram, zwartbont<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-8441228776658798456?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-49050169290548327942011-07-07T12:39:00.003+02:002011-07-07T22:56:21.459+02:00Donderdag, 1400 uur.<br /><br />Rinne Roos is al dagen onrustig, ze is ook zo ontzettend zwaar!<br />Gisteravond begon ze in de tuin te graven. Een wingerd moest het ontgelden en voor de klimroos is ook verpleging nodig.<br />Vannacht was ze alleen maar bezig met koelte zoeken en op de tegels in de bijkeuken liggen, en vanmorgen holde ze de tuin in en begon ze haar darmen te legen.<br />Mir was onverwachts vrij, die stond dus om halftwaalf weer op de stoep hier, en nu zitten Rinne Roos en zij samen achterin de tuin.<br />Mir op een stoeltje met laptop op schoot, Rinne Roos in een grote kuil naast haar, onder een struik.<br />Ze wil niet meer eten inmiddels en er rommelt duidelijk van alles in die buik.<br />Er staat dus wat te gebeuren!<br /><br />22.00 uur<br />Rinne Roos neemt de tijd. Rond een uur of zes kwam ze naar binnen en installeerde ze zich in de werpkist. Daar heeft ze een paar uur gezeten en nu ligt ze weer onder tafel, te slapen.<br />ze heeft duidelijk weeën, maar nog geen persweeën. Ze doet het rustig aan en gelijk heeft ze. Er is nog niets aan de hand verder, vandaag is dag 60, helemaal veilig dus.<br />De pups bewegen ook nog flink, daarbinnen gaat alles prima dus.<br />We gaan zo maar rustig de nacht in, wie weet gaat het vannacht toch al los!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-4905016929054832794?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-91930514708360958972011-07-02T23:30:00.003+02:002011-07-02T23:49:13.437+02:00Omdat de pups zo goed groeien wegen we niet meer elke dag. Vandaag wogen we wel en alle pups zijn nu in gewicht verdubbeld!<br />Uiteraard was Broccoli de eerste, de hongerlap. Maar zijn zus Balsemien doet hem flink concurrentie aan! Zij is niet alleen de zwaarste van de dames nu, ze is tevens de eerste van de jongelui die haar oogjes open heeft. Niet dat ze heel veel ziet natuurlijk, de wereld is nog vaag voor haar. Maar ze zijn open, die oogjes!<br /><br />Willemijn is nog steeds een prima moeder. Ze ligt de hele nacht bij haar kinderen en als ze niet drinken ligt ze, ontspannen als vanouds, te slapen op haar rug. Ze geniet met volle teugen van het moederschap en doet het met een fantastische natuurlijke vanzelfsprekendheid. Het enige waar ze last van heeft is honger: ze eet alles wat los en vast zit.<br />Begrijpelijk natuurlijk, aangezien alles wat haar kinderen aankomen direct uit haar komt.<br /><br />Rinne Roos heeft ook nog steeds best trek. Ze heeft ook weinig lucht. Ze is dan wel de 10e uitgerekend maar we twijfelen er sterk aan of ze dat gaat halen. Ze wil ook absoluut niet alleen zijn dus dat proberen we zoveel mogelijk te vermijden. <br />Ze is erg zwaar en wordt nu ook behoorlijk traag. Maar ze eet nog prima, en vrolijk is ze ook.<br />We wachten dus rustig af.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-9193051470836095897?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-64217526305202064762011-07-01T17:17:00.007+02:002011-07-01T22:12:34.645+02:00Orpa wil de pupjes van Willemijn zoooo graag hebben!<br />Dat mag ze niet.<br />We zijn er heel voorzichtig mee, want een paar jaar geleden was ze met de pups van haar moeder Isabel niet erg aardig, zacht uitgedrukt. Dat ze die iets zou aandoen durfden we toen niet uit te sluiten; ze vond het indringers!<br />We waren dus erg benieuwd hoe ze hierop zou reageren.<br /><br />Willemijn is een uitermate zacht hondje dat zeker haar kinderen zou laten afpakken, dus Orpa mag er niet bij.<br />Maar eigenlijk gaat het al dagen prima; Orpa gaat niet in de ren, Willemijn doet niet lelijk en dan wordt je wat makkelijker met opletten. De ren staat wel om de kist maar Willemijn wil graag zelf aangeven of ze erbij gaat en wanneer ze naar buiten wil, vindt ze het vervelend als dat niet gewoon kán. Deurtje open dus.<br />Dat ging prima en Orpa gaat af en toe wel kijken maar als ze geroepen wordt komt ze netjes terug. Verder dan een neus in de ren gaat ze niet.<br />Tot net.<br /><br />Ik hoorde achter me hoe Willemijn in de kist stapte en hoorde hoe de pups naar haar toe scharrelden. Ik hoorde hoe ze begonnen te drinken en genoeglijke geluidjes maakten.<br />En ik hoorde... er was iets waardoor ik me omdraaide.<br />Willemijn zat in de hoek van de kist met zeven kinderen. Ze keek enigszins ongerust naar de hoek tegenover zich.<br />En in die hoek zat Orpa. Met een houding alsof ze daar, op die plek, doodgewoon thuishoorde zat ze, heel onschuldig. Te likken aan een pupje. En dat pupje hing aan een tepel!<br />Omdat ik geen idee had wat ze zou doen stapte ik snel en voorzichtig in de ren en bukte me. Orpa keek een beetje schuldig uit haar ooghoek maar bleef het pupje likken. Het kind had vieze billen dus ja, wat doen je dan, leek ze te zeggen.<br />Het kind - het was Bonbonnetje - zat klemvast vacuüm gezogen aan de tepel en het kostte nog even moeite haar los te krijgen. Orpa keek hevig teleurgesteld en met zachte drang stapte ze uit de kist.<br />Willemijn kwam direct overeind en begon alle kinderen te controleren, inclusief de ontrouwe Bonbonnetje. <br />Blijkbaar kon het wel haar goedkeuring wegdragen want ze ging weer terug naar haar eigen hoekje en het hele spul mocht weer drinken.<br />Orpa zit nu een beetje teleurgesteld maar berustend op haar eigen plekje.<br />Ik hoef me geen zorgen meer te maken dat ze deze pups kwaad zal doen in elk geval.<br />Hoewel het maar wél goed is dat ze geen paspoort heeft, anders zou ze ze waarschijnlijk alle acht direct ontvoeren!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-6421752630520206476?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-17007555052881081212011-06-27T00:03:00.005+02:002011-06-27T01:10:08.126+02:00Willemijn wordt alweer sneller. Ze is gisteren alweer mee naar het bos geweest en vandaag trok ze alweer een sprintje. Ze doet het prima en haar kinderen ook. <br />Ze worden met rust en grondigheid verzorgd en je hoort ze zelden. Ze liggen er keurig bij, netjes gewassen en gestreken.<br />Willemijn is kortom een voorbeeldige moeder. Ze heeft wel nog wat last van de hormonen, reden om regelmatig de tuin in te gaan en het hol dat ze daar heeft gegraven te vervolmaken, maar na een minuut of vijf heeft ze dat alweer gezien; zonder kinderen aan je rok is zo'n hol blijkbaar toch minder. En die kinderen liggen binnen, dus helaas.<br /><br />Rinne Roos wordt inmiddels steeds trager. Ze gaat nog mee naar het bos maar vindt eigenlijk dat de rest zich niet zo uit moet sloven. Ze blijft behoorlijk achter en dat het zo warm aan het worden is vindt ze ook niet erg aangenaam. Ze wordt er een beetje kortademig van en ze lijkt zich af te vragen of die jas niet eens uit kan, als we dan toch hele einden moeten lopen.<br />Thuis zoekt ze de koelste plekken op en als het niet hoeft komt ze daar verder niet vandaan.<br />Laten we voor haar hopen dat het niet lang warm zal blijven; ze vindt er duidelijk niets aan. Nog een week of twee, dan zit het erop voor haar. Tot die tijd mag ze heerlijk rustig aan doen!<br />Ze is ook niet in heel veel dingen meer geïnteresseerd, behalve misschien eten. En de pups van Willemijn, die wel!<br />Bij het wegen van de pups houdt Rinne het allemaal scherp in de gaten, ze komt er dan bij liggen en is erg belangstellend. Ze volgt elke beweging die er gemaakt wordt.<br />Ze wordt vast een prima moeder, onze Rinne Roos. Zo lief en zacht als zij, dat zie je toch maar zelden!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-1700755505288108121?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-30682591918984750002011-06-24T23:08:00.002+02:002011-06-24T23:12:00.663+02:00De groei begint erin te komen. Na een toch wat rustige start zijn op de tweede dag de gewichten bij de meeste kinders flink toegenomen. Alleen Bonbonnetje en Bellefleur doen nog rustig aan. Willemijn is een prima moeder die erg rustig en kalm is en goed voor haar kinderen zorgt. Ze is er zelden een kwijt en heeft al heel goed door hoe ze moet gaan liggen om ze allemaal bij zich te krijgen. Met zo'n groot nest is dat een hele kunst, maar ze blijft er kalm onder en doet het prima!<br /><br />Rinne Roos groeit inmiddels rustig door. Ze heeft veel belangstelling voor Willemijns pups maar ze doet geen pogingen erbij te komen. Veel kijken en bij de ren liggen is haar genoeg.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-3068259191898475000?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-20879002643909790652011-06-22T05:46:00.000+02:002011-06-22T16:38:24.092+02:00Vroeger dan verwacht is vanmorgen vroeg de bevalling van Willemijn begonnen.<br />Ze doet het supergoed!<br />Om kwart voor vijf werd er een teefje geboren, daarna een reutje en daarna weer twee teefjes.<br />Nu is het kwart voor zes en ze is nog lang niet klaar.<br /><br />Update: tien over zeven en de stand is vijf dames en twee heren.<br />Willemijn zet de sokken erin en ze doet het prima!<br /><br />Waarschijnlijk is ze nog niet klaar, we wachten af.<br /><br />Update twee: Om iets voor halfacht kwam er weer een teefje. De stand is nu zes dames en twee heren.<br />Vermoedelijk zal het hierbij blijven.<br /><br />Willemijn is rustig, ze heeft gegeten en gedronken en ze mag straks even mee uit.<br />De andere honden vinden het spannend maar ze laten haar wel met rust.<br />Omdat Orpa graag de pups wil hebben, is er toch een hekje om de kist gezet.<br />De kinders doen het prima, ze drinken allemaal goed en zijn allemaal rond, glanzend schoon en droog.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-2087900264390979065?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-20760482373208531342011-06-21T22:37:00.001+02:002011-06-21T23:09:10.447+02:00We krijgen deze zomer twee nesten, vlak na elkaar!<br />Zo loopt het soms.<br /><br />Rinne Roos was leeg gebleven vorig jaar en de loopsheid erna misten we doordat ze vrijwel niet vloeit.<br />Omdat het zo lastig is een wetter drachtig te krijgen besloten we het deze keer toch weer te proberen, ondanks het feit dat Willemijn ook gedekt zou worden.<br />Misschien zou een drachtig stabijteefje in hetzelfde huis een gunstig effect hebben?<br />Sinds Willemijns geboorte doet ze alles samen met haar grote voorbeeld tante Rinne Roos, dus wie weet.<br /><br />Of dat de oorzaak is geweest weten we niet, maar in elk geval werd Willemijntje succesvol gedekt eind mei door haar verloofde Alger. Rinne Roos ging een weekje hierna uit logeren bij haar verloofde, die ook Alger heet maar echt een heuse wetterhoun is! Het duurde nog bijna een week voor ze gedekt werd, maar het was wel een zeer romantische affaire: ze waren wég van elkaar!<br /><br />Toen we na vijf weken een echo lieten maken bleek ook Rinne Roos drachtig, eindelijk!<br /><br />Nu zijn we inmiddels in de laatste week van de dracht van Willemijntje aangeland.<br />Vandaag was ze voor het eerst erg onrustig.<br />Ze heeft een eerste graafpoging ondernomen in de tuin en wil sinds vandaag amper eten.<br />We verwachten dan ook dat ze eerder zal bevallen dan de uitgerekende 27 juni.<br /><br />Op deze blog zullen we gedurende de hele verdere beide drachten, bevallingen en de opgroeitijd van de pups hier regelmatig verslag doen van de wederwaardigheden van alle betrokkenen.<br />Foto's staan zoals gebruikelijk op de website, deze keer verdeeld over twee nesten: het B-nest en het C-nest.<br />We hopen dat iedereen weer mee zal genieten!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-2076048237320853134?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-71147363264629350642011-03-28T20:50:00.000+02:002011-06-21T23:08:37.851+02:00Donderdag afscheid van Allard, vrijdag afscheid van Aike, zaterdag afscheid van Aukje (Trix) en Ariaan (Seppe) en dan zondag gaat Arend (Dex) weg. Akke (Ciska) blijft verdrietig achter. Ze vindt het zo eenzaam! Hoe moet je nu spelen zonder broers en zus? En slapen? En eten? Bij het eten draait ze een ronde rond de bak, zoals altijd, maar...waar zijn de anderen? Ze loopt zelfs even weg, maar begint dan toch aarzelend wat te eten. Slapen in de bench in mijn eentje? Bekijk het even; ik wil bij mam! Spelen? Dat moet met mama. Slapen in de kamer? Nou vooruit dan maar.. in de reisbench in de slaapkamer. <br />Maandag ontdekte ze dat je toch ook met een knuffel kunt spelen zonder anderen.Ook kun je eten in je eentje al is het dan wel iets minder, want er hoeft niet om "gevochten" te worden. Als beloning mee naar het bos, alhoewel in auto en tas is toch niet je-van-het, maar de wandelingen zijn super. <br />Dan..woensdag naar Almere. In de tas gaat prima, onderweg een lange stop en dan door. Daar is Chris met haar honden Famke en Aagje en veel knuffels en dat is weer geweldig!!!! Fijne tuin, mooi bos (zelfs 's avonds in donker!) en dan weer slapen in de reisbench is best. Maar dan...vroeg op, plassen en poepen en dan weer in de tas. Met de trein naar Schiphol. Daar komt Jettie, maar ik doe alsof ik slaap en dat doe ik de hele lange reis naar Amerika. Maar..... Ze kunnen er ook fluiten, dus .....kom ik uit de tas en ga eten en drinken. Daar is mijn nieuwe baas en....het is er geweldig. Jettie zie ik de volgende dag weer en verschillende Stabij's. Daar kun je mee spelen. Nu ben ik net als mijn broers en zus in Nederland bezig met zindelijkheidstraining, maar dat gaat nog niet zo goed. Ik beleef nog zoveel, dat ik geen tijd heb om buiten te doen wat ik er moet doen. Sorry baas, maar het komt wel.<br /><br />Hier wordt nu de boel opgeruimd en er wordt vaak gedacht aan de kleine pupsels, die het nu elders moeten rooien: <br />Allard in Enkhuizen<br />Aike in Lienden<br />Seppe in Wilrijk, België<br />Dex in Duiven<br />Trix in Ruinerwold<br />Ciska in Decatur, Amerika<br /><br />Tot ziens. Margreet, Jutte, Nyske en Jens.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-7114736326462935064?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-48164432106155373472011-03-14T19:48:00.000+01:002011-06-21T23:06:00.629+02:00Er is weer zoveel gebeurd. Donderdag is de "chipper"geweest. Dit is iemand van de Raad van Beheer op Kynologisch Gebied in Nederland. Deze instantie geeft o.a. de stambomen uit. Het is heel belangrijk werk, dat chippen. De Raad stelt vast welk chipnummer bij welke naam komt. Hier moet dan de goede hond bij geleverd worden. Verwissel ik honden, dan zitten 2 mensen straks met een verkeerde stamboom en moeten de stambomen verwisseld worden. De hond heeft en houdt altijd de naam en het nummer wat hij/zij donderdag heeft gekregen. Maar....de roepnaam houdt de hond gewoon!!!<br /><br />Iedereen verbaast zich over de rust in het nest. Nog steeds klauteren ze (bijna) nooit uit de ren, terwijl ze dat best kunnen. Het is voor Jutte wel leuk. Zij kan nu zelf bepalen, wanneer ze naar de pups wil. Jutte voedt nog steeds 1 of 2 x per dag. Tot nu toe heeft ze pas 1 dag overgeslagen. Vandaag gingen Jutte en Nyske opeens samen spelen. Dat is voor mij een teken, dat voor Jutte de pups nu wel weg mogen.<br /><br />We zijn al een paar dagen veel buiten geweest en dat is een groot feest. Groot is dan ook het protest als ze weer naar binnen moeten, maar dat duurt, gelukkig, niet lang. De dames en heren zijn dan nl. erg moe. Het weerbericht voor de komende dagen is goed, dus dat wordt weer lekker genieten voor de pups en ons.<br /><br />Donderdag zal Allard ons als eerste verlaten, maar hem zien we snel weer, nl. op de clubmatch in Zutphen. Vrijdag en de dagen daarna gaat de rest de wijde wereld in. We hopen ze dan niet uit beeld te verliezen.<br /><br />Tot de volgende brief.<br /><br />Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-4816443210615537347?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-15922547821032055222011-03-08T21:22:00.000+01:002011-06-21T23:08:12.811+02:00Eerst maar even vermelden, dat ook de laatste reu straks naar een leuk gezin gaat. Alle nieuwe bazen zijn op bezoek geweest en wachten nu vol ongeduld op de komst van hun nieuwe huisgenoot. Maar... eerst hebben ze al of komen nog een keer hun eigen knuffel bewonderen<br />Maar, naast al het bezoek van nieuwe bazen en halfbroetjes en -zusjes met hun bazen, zijn de pups zaterdag getest en vanaf dat moment weten we hoe de hondjes werkelijk heten volgens de stamboom en waar en bij wie ze gaan wonen. Iedereen is tevreden met de keuze en dat is altijd fijn. Zondag heb ik alles voor de 3de maal ontwormd, wat m.b.v. kippenworst weer geen probleem was. Maandag is de dierenarts geweest voor de 1ste vaccinatie van de serie van 3 en heeft alle pups gezond verklaard. Dinsdag zijn ze van de Vereniging (NVSW) geweest en ook deze persoon was zeer tevreden. Dat is ook nooit weg. Donderdag komt er iemand van de Raad van Beheer. Zij komt de pups van een chip voorzien en dan is hond, stamboomnummer en naam onlosmakelijk met elkaar verbonden. En dan? Aftellen en hopen op mooie dagen, zodat de kleintjes iedere dag naar buiten kunnen.<br /><br />Tot de volgende keer.<br /><br />Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-1592254782103205522?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-78374698210677760232011-02-24T20:42:00.000+01:002011-06-21T23:05:44.674+02:00Maandag zijn de pups al voor de 2de keer ontwormd. Nu geen gepruts meer met een spuitje in een klein bekje, maar gewoon wat tartaar in een bakje, ontwormingsspul erop en eten maar!!!! En nu was het lekker!!!! Naast de brokken, die de pups van mij krijgen, zorgt Jutte ook nog steeds erg goed voor ze. Ze groeien dus flink. Het lijkt mij voor Jutte toch geen pretje, want er zitten al hele scherpe tandjes in die bekjes. <br />Naast al het goeds rond de groei en de ontwikkelingen van de zintuigen en de socialisatie is er ook iets minder goed nieuws. Voor 1 reutje hebben we nog geen baasje. Een gezin zag een pup toch eigenlijk niet zitten, nu de dag nadert dat er werkelijk een in huis zou komen. Er zou toch echt te weinig tijd voor zijn. Goed, beter nu gezegd dan later problemen. <br />Nu maar hopen op nog een mooi voorjaar zodat de dames en heren hier nog naar buiten kunnen!<br /><br />Tot de volgende keer.<br /><br />Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-7837469821067776023?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-10078110656599637762011-02-17T21:39:00.000+01:002011-06-21T23:07:46.733+02:00Het worden al echte hondjes. Ze hebben tandjes en reageren op geluid. Ook zien ze al een beetje. Als de ogen open gaan zien ze nog niets, misschien licht/donker; het zicht moet zich nog verder ontwikkelen. Nu zien ze waarschijnlijk schimmen en beweging. Hun leefgebied is uitgebreid met een stuk ren buiten de kist en dat is SPANNEND! Nu openbaren zich al verschillende karaktertjes. De ene gaat op onderzoek uit en de andere blijft in de kist zitten piepen. Ook ben ik begonnen met vast voer. Dit is eerst een paar dagen tartaar om de darmen te laten wennen. De ene pup eet het direct op en de ander begint er eerst aan te sabbelen. Dat is natuurlijk ook niet zo vreemd; ze hebben alleen nog maar gedronken! Maar het is lekker! Jutte voedt nog trouw en Nyske helpt wassen.<br /><br />Tot de volgende keer.<br /><br />Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-1007811065659963776?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-45693310201279756482011-02-13T21:39:00.000+01:002011-06-21T23:07:28.183+02:00Maandag heb ik de pups ontwormd. Ze vonden het spul niet lekker en daarin zijn ze geen uitzondering. Voor het eerst iets anders in de bek. Gelukkig was mama Jutte in de buurt en konden ze hun bekjes spoelen met moedermelk. Vrijdag konden ze opeens lopen; tenminste als je dat al zo wilt noemen. Ook krijgen ze oog voor de buitenwereld. Ze likken elkaar en ook Jutte, Nyske en Jens kunnen een lik krijgen. Daarbij wordt dan ook nog gekwispeld! Ja, ze zijn in 1 week veranderd van cavia naar hondje. Allemaal zijn ze de kilo gepasseerd en iedereen is nog erg tevreden. Jutte ligt veel bij de pups en ze ziet er dan ook tevreden uit. Nyske moedert, maar ligt nooit lang in de kist. Zij ligt liever met Jens op de bank. Jens komt wel in de kist als ik erbij ben. Dan vindt Nyske het ook goed, al komt ze wel direct om de boel in de gaten te houden.Woensdag zijn a.s. bazen op bezoek geweest. De dochter wilde ze wel allemaal meenemen, maar nog even geduld! En.... dan maar 1 mooi teefje; de anderen willen ook nog zo'n wurm. <br />Vandaag is grote zus Nurja op bezoek geweest en die vond 1 blik in de kist voldoende. Ach ja; het zijn geen eigen pups! Jutte en Nyske vonden het wel heel gezellig (net als ik) om Nurja met haar bazen weer te zien.<br /><br />Tot de volgende keer.<br /><br />Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-4569331020127975648?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-86645043573663913332011-02-05T20:41:00.000+01:002011-06-21T23:06:37.178+02:00Er is alweer bijna een week voorbij. Deze week is er veel gebeurd. Zoals jullie kunnen weten, wil grote zus Nyske heel erg graag haar mama helpen. En....deze week vindt mama dat goed! Nyske mag de pups wassen en er ook gezellig bij gaan liggen. Mama Jutte laat wel geregeld even weten, d.m.v. zacht gebrom, dat zij de leidster is. <br />De pups groeien als de bekende kool. Kraag is de 1 kg. gepasseerd. De ogen zijn open en de eerste stappen worden gezet en dat gebeurt natuurlijk met vallen en opstaan. Bij pups is dat vallen gewoon omrollen, want die buik is natuurlijk nog erg dik! Vandaag hebben we de nageltjes geknipt en Kraag vond dat helemaal niets! Dat liet hij goed merken. Hij is niet voor niets de grootste! Hij had zelfs als eerste de ogen open, 2 dagen voor de rest! Het is een echt baasje. Ik ben benieuwd of dat zo blijft. De pups slapen, eten en slapen en liggen op en onder elkaar of lekker tegen Jutte aan. Ze zijn erg tevreden, dus wij ook.<br /><br />Tot de volgende keer.<br /><br />Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-8664504357366391333?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-47733376315987827892011-01-29T21:07:00.000+01:002011-06-21T23:07:00.462+02:00Daar ben ik dan...eindelijk. Dit dagboek is nu even een weekboek. <br />Zondag 23 januari werd na 2 onrustige dagen en dito nachten om 5.10 uur de eerste pup van Jutte en Bjorn geboren. Hij, want dat was het, was een grote pup; over de 400 gr. en dat is voor Jutte veel. Wij noemen hem nu Slinger. Om 5.23 uur kwam nummer 2, een zij, Zwartje. Als dame zijnde was ze lichter. De vaart zat er nu in. 6.10 uur nr. 3, een stevige reu, Ster. Even pauze en om 7.00 uur kwam Zwartebroek, een kleine reu. Om 7.45 uur kwam nr. 5 ,weer een hele grote kanjer, Kraag. Was Jutte nu klaar? Even naar buiten en... om 10.30 uur kwam nr. 6 een klein teefje Bontje. We hebben de hele dag gewacht op nr. 7 maar deze kwam niet. 6 mooie grote en actieve pups, precies wat ik wilde. <br />Deze week verliep zeer voorspoedig; de pups groeien zoals dat hoort en worden steeds beweeglijker. Jutte bewaakte ze zeer goed. Nyske werd weggebromd en Jens bleef gewoon weg. Vreemde mensen werden zeer attent gevolgd. En een pup oppakken? Dat mocht ik wel, maar moeder keek wel wat ik er mee ging doen.<br />De pups zijn gegroeid van zeehondjes tot bijna hondjes. Ze hebben hun kopjes al vaak opgetild en staan op hun achterpootjes bij het drinken als dat beter gaat. Met z'n 6-sen heb je genoeg tepels, dus elkaar verdringen is er niet bij. Het oogt allemaal veel rustiger dan bij de 11 van Nyske. Momenteel oefenen ze het blaffen en de decibellen nemen toe. Het is nu nog heel leuk!<br />Nyske mag sinds gisteravond bij de kist en ze heeft dan ook vannacht naast de kist gelegen. Zij wil o zo graag meehelpen!<br />Verder gebeurt er in zo'n eerste week niet veel; er wordt gegeten, gewassen en geslapen. <br />Tot de volgende keer. Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-4773337631598782789?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-61828238512438881892010-10-24T12:07:00.000+02:002010-10-24T12:16:24.069+02:00Goede berichten van Yeppe Sepp en Yentle Moos, die maken het uitstekend!<br />Uiteraard zijn we daar blij mee, maar we hadden ook niet anders verwacht: zelfverzekerde jongelui en prima baasjes, dat kan alleen maar goed gaan!<br />Hier waren we druk, de laatste twee jongelui zijn mee geweest naar het bos en hebben zich ook met andere nieuwe dingen prima geamuseerd. Maar ook deze twee blijven niet eeuwig...<br /><br />En vandaag ging dan Ysje naar haar nieuwe baasjes.<br />Willem en Petra hebben eerder een hond van ons gehad; ze hadden een zusje van onze Mientje. Dat teefje, genaamd Skunkie, is enkele maanden geleden overleden op de respectabele leeftijd van 14,5 jaar, en ze wilden dolgraag weer een stabij, en dan weer een van ons.<br />Ysje was natuurlijk het enige meisje maar haar karakter ontwikkelde zich als wonderwel passend bij Willem en Petra en hun dochterje.<br />Ysje is vrolijk en vrij en nergens bang voor, ze is enorm sociaal en erg ondernemend.<br />Willem en Petra zijn bijna het gehele jaar aan het strand van België te vinden waar gesport wordt en veel vrienden zijn die ook honden hebben. In Ysje zullen ze een waardige opvolger hebben van Skunkie.<br />De jongedame wond ze beiden direct om haar witte wollen pootje :)<br />Orpa heeft haar nog eens goed de oortjes uitgesopt voor ze wegging; je moet je moeder niet te schande maken en netjes gepoetst en gewassen vertrekken tenslotte!<br />We hopen dat Ysje de lange rit naar België goed gaat redden en dat ze een lang en gelukkig leven zal hebben aan de Belgische kust!<br /><br />Yppe mag nu nog een aantal dagen enig kind van zijn moeder zijn: vrijdag zal hij als laatste het nest verlaten.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-6182823851243888189?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-64144343312882308742010-10-17T22:21:00.000+02:002010-10-18T22:22:32.307+02:00Vanmiddag kwam er een brief in de mail van Yeppe Sepp. Het gaat goed met hem, gelukkig!<br />Lees maar mee:<br /><br />Dag lieve mamma Orpa, tante Rinne Roos, tante Willemijn en tante Fientje,<br /> <br />Ik wil even laten weten hoe het nu met mij gaat na de hele lange reis gisteren. Nadat ik bij jullie wegging zijn we na een kwartiertje gestopt en ik dacht dat we al bij mijn nieuwe huis waren maar pfffff... nee hoor, ik werd met m'n pootjes in het gras gezet aan een of ander gek riempje (en je weet hoe gek ik riempjes vind) langs de autosnelweg en mijn baasjes hadden het maar over plasje doen? Nou ik hoefde helemaal geen plasje te doen, dat ze dat niet snappen zeg. Dus weer ingestapt in de auto en even later ging m'n maagje heel vreemd doen en kwam al het lekkers er zomaar weer uit (haha lekker over m'n baas z'n middenconsole dus goed gemikt). Ik heb onderweg maar even geslapen dus toen ik eenmaal thuis aankwam was ik wel een beetje moe. Ik heb voor mijzelf een hele grote bench met allemaal speeltjes en knuffels maar het bruine hondje is wel mijn favoriet (zie de fotootjes die ik erbij doe). Gisteren heb ik mijn bakjes voer goed leeggegeten maar wat wil je ook, ik had een maaltijd onderweg verspilt. <br /> <br />'S-avonds om 11:00 uur werd ik boven naast het bed in een doos gezet (zo ontzettend stom zonder jou mam en m'n broertjes en zusje), dus ik moest eventjes huilen maar ik ben al gauw gaan slapen. Wel 's nachts drie keer wakker geworden en ik heb maar even zachtjes gepiept maar iedere keer werd ik opgetild en zomaar vanuit mijn warme nestje buiten in het gras gezet; heel koud hoor. Dus maar snel netjes buiten m'n poepje en plasjes gedaan en dan moet ik maar aanhoren hoe een grote knul ik al ben maar dat wist ik natuurlijk al lang :) en dan gingen we weer snel naar binnen.<br /> <br />We zijn nu een dag verder en ik heb maar twee keer in de kamer mijn plasje laten gaan (tja kan gebeuren hé) maar verder doe ik alles buiten, goed hé? En buiten loop ik keurig naast m'n baasjes mee, af en toe moet ik even stoppen om even te krabbelen aan m'n halsbandje of zie ik opeens iets bijzonders, ohhhhh een vallend blaadje wat interessant. Vanmiddag ben ik op visite geweest bij oma en mijn neefjes, heb ik een mooi kleed gekregen en een nieuw speeltje en ik vond alles superleuk maar wel heeeeelllll vermoeiend allemaal. Maar heel af en toe schrik ik nog weleens hoor, bijvoorbeeld van die ouwe chagrijnige kater, totaal geen greintje humor heeft hij zeg pfff. Als ik wil spelen gaat hij ineens uit het niets naar mij blazen. Nou mam, ik heb hem al verteld dat ik hem NIET leuk vind, dat zal hem leren, stom beest. <br /> <br />Dikke poot en liefs aan allemaal,<br /> <br />Je Yankee Doedel ..... oh nee bedoel Yeppe Sepp<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-6414434331288230874?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-6709756069004152002010-10-16T22:25:00.000+02:002010-10-17T22:32:52.931+02:00Wat vliegt de tijd!<br />Er zijn alweer twee pupjes vertrokken.<br />Eerst ging Ykeltje, die nu Yentle Moos heet. Hij werd vanmorgen opgehaald.<br />We hadden al snel bericht dat hij goed is aangekomen en de rit prima had doorstaan.<br />Moos woont nu vlak bij zijn vader en daar gaat ie zeker een keer langs.<br />We hadden amper de tijd om hem te missen toen de nieuwe baasjes van Yankee Doedel voor de deur stonden. Yankee heet nu Yeppe Sepp en ook hij heeft de reis prima doorstaan. <br /><br />De twee achterblijvers, Ysje en Yppe, missen hun broers best.<br />Met z'n tweetjes spelen is véél saaier dan met z'n vieren. Orpa vindt het ook maar raar. Wat heb je nou aan maar twee kinderen? Dat is wel érg voorspelbaar, vindt ze.<br />Ze ligt er wel veel bij, maar zwaaien met een speeltje is veel leuker als er vier kinderen tegelijk op af duiken!<br />Nog een weekje geduld, Ysje gaat komende zondag naar haar nieuwe huis.<br />Yppe blijft dan nog een weekje extra. <br />Nog maar even genieten dus van het puppenspul!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-670975606900415200?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-21867100319409628272010-10-13T22:16:00.000+02:002010-10-13T23:26:52.107+02:00Als pup zijnde is het leven reuze druk.<br />Zo werd er onlangs naar de dierenarts gegaan in de buggy. Zo maak je als pup nog eens wat mee van het verkeer, je ziet auto's en fietsers en gelukkig ging mama orpa ook mee.<br />Die liep zelf, dat wel.<br />Bij de dierenarts werden de entboekjes aangevuld, want de prik was al gegeven, maar de gewichten stond er nog niet bij.<br />Daarvoor moesten de jongelui dus daarheen. Wat met die dikke billen zakten ze bijna door de gewone weegschaal en ze waren er ook veel te groot voor geworden!<br />De dierenarts heeft gelukkig een heel grote weegplaat, daar pas je als puppekind wel op.<br />De gewichten waren indrukwekkend!<br />Ver boven gemiddeld waren de jongelui, wat natuurlijk te danken is aan de uitstekende eetlust en de heerlijke melk van mama Orpa.<br /><br />Bij thuiskomst wisten alle pups zelf al de uitgang van de buggy te vinden. Behalve natuurlijk Ylandje, die aan de verkeerde kant driftig door het gaas probeerde te komen!<br />Ylandje is 's avonds ook altijd als laatste binnen, domweg omdat hij afgeleid is door dingen in de tuin. Of omdat ie in een kuil valt. Of verdwaalt.<br />Yankee en Ykeltje plagen hem ook, dat moet gezegd. Lekker met z'n tweetjes boven op hem springen bijvoorbeeld, of allebei aan een kant aan zijn oren trekken.<br />Ylandje speelt daarom liever met zijn zusje Ysje. Dat is een lief meisje, dat soms wel heel baldadig is, maar tenminste niet aan oren trekt.<br />Als het mensenkinderen waren zouden Yankee en Ykeltje altijd vol builen zitten en uit bomen vallen, en Ylandje zat vast liever binnen, met lego of een boek.<br />En Ysje speelde dan theevisite. Hoewel ze ook best houdt van heel hard rondjes hollen en gek doen, hoor, heus wel. Maar ze is wel een echt meisje! :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-2186710031940962827?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-31133665345023172042010-10-08T22:40:00.000+02:002010-10-12T22:51:11.562+02:00Vandaag zijn de pupjes geprikt. Door de dierenarts, wel te verstaan.<br />Grappig hoe je weer duidelijk ziet hoe verschillend de karakters zijn hierin!<br />Ysje liet het over zich heen komen en had direct erna weer praatjes, Ykeltje en Yankee Doedel zijn beide stoere mannen die het gewoon lieten gebeuren en Ylandje vond het maar niks.<br />Ylandje vindt wel meer dingen niks. Hij speelt het altijd klaar in rare situaties te komen, zoals klem onder de verwarming en zo. Dat past niet en hoe hij er komt snap je niet, maar hem lukt het. En dan gillen natuurlijk, terwijl de rest er vol belangstelling omheen staat om te zien wat hij nou weer gedaan heeft.<br />Als er een kuil is, stapt Ylandje erin, en als je klem kan raken lukt dat alleen Ylandje.<br />Ylandje speelde het dus ook klaar bijna uit de handen van de dierenarts te glippen, terwijl zijn broers braaf bleven zitten. Hij maakte zich zo druk dat hij er een snelle hartslag van had, terwijl zijn broers het allemaal wel best vonden.<br />Ylandje is ook degene die hardnekkig blijft proberen slokjes melk te stelen van zijn moeder. Terwijl de rest braaf aan de kant zit omdat Orpa zegt dat het niet mag, probeert hij stiekem toch te drinken. Wat hem natuurlijk op een snauw komt te staan.<br />Ysje zit dan wijsneuzig te kijken, die wist dat allang en kijkt wel uit.<br />Toch is zij degene die het meest aan Ylandje hangt: ze zijn altijd samen en de andere twee broertjes ook.<br />Het is een heerlijk stel pups, en al bijna klaar voor de grote wereld.<br />De chip hadden ze al en nu de eerste enting ook. En de gezondheidsverklaring hebben ze nu ook alle vier: er was niets op deze grote kinders aan te merken!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-3113366534502317204?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-43187577593929832222010-10-04T20:04:00.000+02:002010-10-08T20:09:01.046+02:00Vandaag zijn de jongelui gechipt.<br />Dat betekent dat we nu ook weten welke pup waarheen gaat: bij het chippen wordt de definitieve naam aan de pup gehangen.<br />De keuzes die er zijn gemaakt vielen bij alle kopers helemaal in de smaak gelukkig!<br />We begonnen met Ykeltje, die nu Yentle Moos heet.<br />Hij deed het keurig en gaf geen kik.<br />Daarna was Yankee Doedel aan de beurt, die voortaan Yeppe Sepp zal heten.<br />Ook die gedroeg zich als een stoere man: geen kik.<br />De derde was Ylandje, die nu Yppe heet.<br />Yppe vond het eng, maar was een bikkel.<br />De laatste was Ysje, en die blijft gewoon Ysje heten. Als enig meisje wist die allang waar ze heen ging :)<br /><br />Deze week gebeuren er nog meer spannende dingen met de jongelui, zoals enten en een bezoekje aan de dierenartspraktijk.<br />Het echte leven gaat beginnen!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-4318757759392983222?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-51934079916344270422010-10-02T11:36:00.000+02:002010-10-07T11:55:51.631+02:00Het weer zit mee gelukkig, dus de puppenkinderen kunnen regelmatig de tuin in. We hebben inmiddels een ruime ren gemaakt zodat ze zonder gevaar naar hartelust kunnen spelen.<br />Ze groeien als kool en zijn niet snel van dingen onder de indruk.<br />De karakters worden steeds duidelijker: gelukkig maar, want binnenkort gaan we kiezen welke pup er naar welk baasje zal gaan.<br /><br />Ysje is het meisje van het stel. Ze is ook echt een meisje: als ze het spelen te wild vindt worden gaat ze op haar billen zitten, doet ze haar ogen dicht en mept ze met haar voorpootjes in het wilde weg om haar broers uit de buurt te houden!<br />Niet dat het helpt natuurlijk... Ze zou als ze een mensenmeisje was vast graag in een rustig hoekje met haar poppen spelen. Ze is erg aanhankelijk, maar het manlijke geweld van haar broers is haar soms wel teveel. Ze is ook kleiner dan die enorme knapen, maar gelukkig wel snel. Ze redt zich prima!<br /><br />Ylandje is een prototype stabij aan het worden. Hij wil van alles, maar erg zelfredzaam is hij niet.<br />Als hij ergens niet doorkan gaat hij protesteren, alsof hij zo zijn personeel erbij kan halen. Hij heeft graag zijn zin, maar legt zich ook makkelijk erbij neer als het niet kan, al sputtert hij soms wat na. Hij trekt veel met Ysje op: blijkbaar vindt hij zijn broers te wild. Hij kan heerlijk met Ysje zitten tutten met een speeltje zonder dat het in woest gegrom en gesjor ontaardt. Een zacht ventje dat graag iemand in de buurt heeft om zich aan op te trekken, zo lijkt hij zich steeds duidelijker te ontwikkelen.<br /><br />Yankee Doedel is een gezellige knaap. Hij speelt graag woest en begint steeds beter door te krijgen dat je dingen kunt pakken en ermee kunt rondsjouwen. Wild spelen met zijn broer Ykeltje doet hij ook graag: ze zijn de twee zwaargewichten en hebben geen last van elkaars postuur. Yankee Doedel ligt graag alleen, net als zijn moeder. Hij is wel erg gezellig maar ook behoefte aan tijd voor zichzelf blijkbaar. Hij is vriendelijk en makkelijk, en hoewel hij graag zijn zin heeft, is hij dol op aandacht. Hij legt zich snel bij dingen neer; als hij iets niet mag van mama Orpa probeert hij het niet nog eens. Hij zit qua karakter echt tussen zijn beide broertjes in.<br /><br />Ykeltje is de lolbroek van het stel. Zodra hij wakker is gaat dat staartje al en hij lijkt voortdurend rond te lopen met een dikke grijns op zijn koppie. Hij vindt alles leuk en iedereen aardig, en hij is nergens bang voor. Die oogjes stralen de hele dag en hij steekt overal zijn neus in. Hij is de vriendelijkheid zelve en legt zich ook makkelijk bij dingen neer en is dan probleemloos over te halen tot wat anders. Ykeltje is echt een zieltje zonder zorg!<br /><br />Leuk dat er zoveel verschil zit in de karakters, dat maakt het makkelijker in de uiteindelijke keuze van de nieuwe baasjes.<br />Ze hebben wel een overeenkomst: ze zijn allemaal vriendelijk en open en er is niet één drammertje bij. Dat is wel eens anders, maar dit nest heeft echt alleen gezellige pupjes.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-5193407991634427042?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-31280343887482362022010-09-21T16:04:00.000+02:002010-09-21T16:11:49.446+02:00Vandaag is het prachtig weer en dus grijpen we onze kans: we maken snel een kleine ren op het gras en de kinders mogen voor het eerst naar buiten.<br />Een grote stap in de ontwikkeling van deze prille leventjes. <br />Er wordt buiten druk gesnuffeld, en ook voor de grote honden brengt dit heel wat consternatie met zich mee.<br />Grote zus Willemijn vindt het allemaal een ernstige zaak en ligt op wacht. mama Orpa vindt eigenlijk niet dat de kinderen buiten kunnen zonder speeltjes, dus zij loopt heen en weer en brengt alle knuffels naar buiten.<br />Vandaag zijn de pups precies 4 weken en het is ook tijd voor het eerste hapje echt eten.<br />Buiten krijgen ze dus, als ze een beetje gewend zijn aan al die nieuwe dingen, een lekker bolletje tartaar.<br />Dat gaat er grif in!<br />Ook dit wordt strak in de gaten gehouden door de grote honden, want tartaar is erg lekker!<br />Ze krijgen allemaal een klein stukje als de pups uitgegeten zijn.<br />Daarna mag Orpa even de ren in, zodat ze van haar overtollige melk afkan, die direct toeschoot toen haar kinderen zo begonnen te piepen!<br />Alweer een mijlpaal, want Orpa is niet van plan te gaan zitten, zodat de kinderen moeten drinken bij een staande moeder. Daar kunnen ze prima bij - ze zijn groot genoeg - maar het is wel nieuw.<br />Aan het einde van al deze consternatie zijn de jongelui moe. Heel moe.<br />Na een kwartiertje mogen ze dus weer naar binnen, waar ze binnen een paar minuten in slaap zijn gevallen.<br />Het leven is behoorlijk vermoeiend als je klein bent tenslotte.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-3128034388748236202?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-31219192037743550122010-09-06T13:06:00.000+02:002010-09-07T13:13:13.086+02:00De pups zijn twee weken en ze hadden vandaag eindelijk hun oogjes open!<br />Dat zou je eerder verwachten, ze waren tenslotte drie dagen over tijd geboren. Maar deze vier kinders doen alles op gemak, lijkt het wel.<br />Het enige dat ze snel doen is groeien en ja, dan heb je natuurlijk geen tijd meer voor andere zaken. Maar nu is het dan zover en dit is een belangrijke stap.<br />Ze beginnen nu ook langzaam aan door de kist te tijgeren, al ziet dat er nog uit of het dronken zeelui zijn :)<br />De karakters beginnen zich nu ook te tonen.<br />Ysje is een dametje dat op haar strepen kan staan en behoorlijk kan gillen als ze iets wil.<br />Ylandje is rustiger en gaat als een klein ijsbrekertje door tot hij is waar hij heen wil.<br />Yankee Doedel is vriendelijk; hij laat zich makkelijk opzij duwen en protesteert niet erg als dat gebeurt.<br />Ykeltje kan net zo erg zeuren als zijn zus: als er wordt gepiept weet je zeker dat het één van deze twee moet zijn.<br /><br />Leuk om dit zo te zien en spannend om te zien hoe de pups zich verder zullen ontwikkelen!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-3121919203774355012?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-66990465768132966062010-08-24T11:38:00.000+02:002010-08-24T11:45:54.341+02:00Eindelijk was het zover! Vanmorgen vroeg, om halfvijf, werd Orpa's eerste pup geboren. Een teefje.<br />Het kostte moeite, het was een flink dametje en de pups lagen allemaal hoog in de baarmoeder.<br />Een half uurtje later kwam nummer twee, een reu. Een uur later werd de derde geboren, weer een reu en een behoorlijk grote: ruim 400 gram! Een half uurtje later kwam nummer vier, ook een reu.<br />Allemaal gezonde en stevige pups.<br />Nu zijn we een aantal uren verder en alles is rustig. Voor zover we kunnen zien is Orpa klaar.<br />Ze is rustig en de pups glimmen je tegemoet: ze is een uitstekende moeder zoals altijd.<br />Nog even rustig afwachten, want ze heeft nog naweeën, maar dit lijkt wel het totaal te zijn geworden: vier prachtige stevige pups.<br />Eindelijk.<br />Nu gaan we de werknamen bedenken en de foto's op de website zetten.<br />En Orpa ligt heerlijk uit te rusten. Ze heeft al een paar bakken melk op en heeft wel eten, maar dat hoeft ze nog niet.<br />Ze mag zo rustig aan doen als ze wil uiteraard.<br /><br />De andere honden vinden het enorm spannend, vooral Willemijn en Fien. Voor hen is het voor het eerst dat ze dit meemaken!<br />Fien houdt bescheiden afstand, al is ze erg nieuwsgierig.<br />Willemijn niet; ze zou het liefst in de kist stappen en zich direct alle pups toe-eigenen!<br />Dat doen we maar niet, het lijkt ons én Orpa geen goed idee.<br />Maar Willemijn hangt regelmatig haar hoofd over de rand, ze vindt het geweldig!<br />Nog maar even geduld, over een paar weken mag ze er vast wel bij!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-6699046576813296606?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-16376024720699881512010-08-23T18:19:00.000+02:002010-08-23T18:21:46.904+02:00Vandaag is het de 64e dag. Je zou zeggen dat het nu dus wel tijd wordt voor de jongelui om op de wereld te komen!<br />Vanmorgen gaf Orpa nog niet aan dat er iets staat te gebeuren.<br />We hebben maar eens met de dierenarts overlegd, maar ook die zag geen enkele reden voor paniek.<br />Orpa voelt zich goed en de pups bewegen druk.<br />Niets aan de hand dus, gewoon geduld hebben.<br /><br />Om drie uur begon Orpa buiten opeens onrustig te worden, en groef ze in korte tijd een enorme kuil!<br />Zou het dan toch vandaag......?<br />We houden deze blog bij als dat het geval is!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-1637602472069988151?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-10075470145458470932010-08-22T18:18:00.000+02:002010-08-23T18:19:21.011+02:00Orpa neemt de tijd.<br />Ze is wel bezig, er gebeurt van alles in dat lijfje, maar de pups komen er nog niet uit.<br />Maar ze is nog rustig, ze eet en slaapt en de pups bewegen nog druk daarbinnen, dus nog geen reden voor paniek!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-1007547014545847093?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-14412280204027017402010-08-21T13:34:00.000+02:002010-08-22T13:37:16.583+02:00Vandaag is Mir weg naar een spelletjesdag met de andere honden.<br />Orpa vindt het prima, die wil rust.<br />De pups zijn duidelijk aan het indalen en ze doet erg kalm aan, maar ze voelt zich nog prima.<br />We rommelen dus op ons gemak de dag door en doen niet zo veel.<br />Orpa wil wel dat ik in de buurt blijf en ze heeft duidelijk al wat lichte weeën, maar niets verontrustends.<br />Ze eet nog goed, maar loopt wel erg langzaam.<br />Nog volop in de voorbereidende fase dus!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-1441228020402701740?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-47111641371509326872010-08-20T15:42:00.000+02:002010-08-20T15:45:13.698+02:00Vandaag konden we toch weer gewoon naar de dierenarts om te wegen.<br />Die is hier vlakbij en Orpa wil er altijd graag heen: ze hebben lekkere koekjes!<br />Ze is sinds dinsdag 7 ons aangekomen!<br />De groei zit er dus flink in.<br />Vandaag is Orpa nog heel wakker en alert en ze kijkt nog heel aanwezig.<br />Als een teefje gaat bevallen krijgen ze vaak een wat afwezige blik, ze kijken als het ware naar binnen.<br />Logisch: daar gaat het allemaal gebeuren!<br />Maar Orpa is nog heel aanwezig.<br />Vandaag gebeurt er dus nog niets.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-4711164137150932687?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-18753180940573633212010-08-19T14:21:00.001+02:002010-08-19T14:24:40.724+02:00Vanaf vandaag gaan we de blog weer actief bijhouden.<br />Reden: Orpa zal binnenkort bevallen!<br /><br />Ze is op 20 juni gedekt door Boyke van de Kwaakhoeve en op 21 juli toonde de echo duidelijk aan dat er pupjes komen!<br />Vandaag merken we dat er beweging begint te komen van binnen.<br />Orpa wordt niet echt onrustig, maar de buik verandert van model: de pups gaan indalen.<br />Was Orpa eerst nog vooral breed in de ribben en hing haar buik onder haar, nu begint het wat te lijken of ze een meloen heeft ingeslikt!<br />Maar ze eet nog goed en voelt zich prima.<br />Blijf lezen, want alle nieuws vermelden we direct op deze blog!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-1875318094057363321?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-7884844477767688072010-04-26T13:25:00.000+02:002010-04-26T13:51:16.494+02:00Vandaag mijn laatste berichtje want... ik ben verhuisd!<br />Gister was mijn laatste ochtendje bij mama en haar baasjes.<br />We hebben nog fijn gespeeld, vooral tikkertje was leuk want daarbij moest mama om de tafel heen en kon ik er lekker stiekem onderdoor.<br /><br />Toen mijn nieuwe baasjes er waren heb ik nog even wat bij mam gedronken en zijn we met z'n allen op de foto gegaan.<br />Mama heeft me naar de auto gebracht en uitgezwaaid.<br /><br />Nu ben ik in mijn nieuwe huis waar van alles is te ontdekken en om mee te spelen.<br />Hier is ook een bench(met m'n eigen knuffel en kleedje) en daar heb ik vannacht al lekker in geslapen.<br />Ja, ik ben heel blij met mijn nieuwe thuis!<br /><br />Hartelijke groet van <Joeke van de Eenhoornleijn><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-788484447776768807?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-46282853014892078222010-04-20T18:00:00.000+02:002010-04-20T19:27:10.382+02:00Ja, dat ben ik. Heel stoer!<br />Ik stap overal op af en wil alles bekijken. Ga nu ook op jungletocht door de struiken van de tuin, reuze spannend maar mama doet het dus ik ook. De eerste keer was eng zo in het donker en dan van die spinnenwebben, brrrr. Nu is het gaaf en ga ik ook zonder mam op pad.<br /><br />Af en toe moet ik een halsband om en dat zit toch vervelend, je kunt krabben wat je wil maar dat ding gaat niet weg.<br />Vandaag zat daar ineens een lijn aan en gingen we door de voordeur naar buiten. Mama liep vrolijk mee en ik in de remmen, wat een raar gedoe. Al gauw zag en rook ik allemaal nieuwe dingen en kon toch niet achterblijven. Als een echte reu heb ik uitgebreid een boom besnuffeld en ook de regenput in de weg was interessant, daar kon mijn poot tussendoor zakken.<br />Na al deze belevenissen kreeg ik een lekkere bak met eten en daarna, je raadt het al, even een dutje gedaan in de bench.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-4628285301489207822?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-42801840049298213042010-04-12T14:17:00.000+02:002010-04-13T08:27:58.073+02:00En dat meen ik, er zijn zoveel leuke dingen te doen.<br />Mijn favorieten zijn op het moment: in tenen bijten, in broekspijpen hangen en het allerleukst in mama's staart bijten en niet meer loslaten. SUPER!<br />Ik ben ook niet meer zo'n klein hondje dat in een werpkist slaapt,<br />er staat nu een echte bench in de loopren.<br />Omdat daar een plank bovenop ligt heb ik een heerlijk knus hol om in te slapen. Mama slaapt nu liever in haar mand. Ze wil eigenlijk niet zo vaak meer dat ik bij haar drink en dat probeer ik toch stiekem als ze bij me ligt.<br />Die loopren is wel aardig om even in te spelen maar veel liever ben ik in de kamer of in de tuin, daar valt zoveel te ontdekken.<br />Vanmorgen zag ik blaadjes die door de wind ronddwarrelden probeer die maar eens te pakken.<br />Vanmiddag ben ik met mama in de auto naar de dierenarts geweest.<br />Die heeft mij helemaal onderzocht en ik de stethoscoop (smaakt niet lekker). Van het prikje in m'n nek heb ik niets gemerkt want ik was druk bezig een brokje te eten. In m'n paspoort staat dat ik helemaal gezond ben.<br />Thuisgekomen ben ik meteen de bench ingedoken, moe van al die (leuke) nieuwe dingen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-4280184004929821304?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-4162580812856883682010-04-02T15:39:00.000+02:002010-04-02T16:22:19.532+02:00Mijn wereld is deze week heel erg veranderd. Eerst werden er in de werpkist kranten gelegd zodat mama en ik maar voor de helft een lekker zacht kleed hadden. Die kranten heb ik goed besnuffeld en bekeken en je kunt er niet veel mee. Mensen worden alleen heel blij als ik er een plasje op doe dus daar gebruik ik ze maar voor.<br />Ik heb het heel gezellig in de kist met al mijn knuffelvriendjes, mama komt af en toe op visite maar vindt het lang niet altijd meer goed dat ik bij haar wil drinken. Gelukkig krijg ik regelmatig een schoteltje met vers vlees en dat is ook heel lekker.<br />Een paar dagen geleden ging de schuif ineens uit de kist en toen ik naar buiten keek was daar een groene vloer met een hek.<br />Bang ben ik niet dus ik naar buiten en daar waren allemaal leuke dingen om te onderzoeken.Lekker met m'n pootjes in de waterbak en klimmen op een schoenendoos.<br /><br />Mijn baasjes Jacqueline, Marije en Josefien zijn gister geweest en we hebben weer heerlijk geknuffeld, ik mocht aan Marije's vingers knabbelen en heb van Jacqueline m'n vlees gehad. Josefien heeft me in slaap geaaid. Ik heb ook een mooie halsband gekregen om alvast aan te wennen.<br /><br />Vandaag heb ik voor het eerst in de tuin gespeeld, allemaal nieuwe luchtjes geroken, gras geproefd en een sprintje getrokken. Mama heeft me voorgedaan hoe je een kat uit de tuin jaagt.(oeps)<br />Hierna een heerlijke dut gedaan tussen mijn knuffels, in m'n slaap was ik al druk aan het woefen. Kef,Kef.<br />Kom maar op met die wereld....<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-416258081285688368?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-69469653207362000492010-03-25T22:08:00.000+01:002010-03-25T22:38:27.135+01:00Ja, dat zegt iedereen die mij deze week is komen knuffelen.<br />Ik heb ook best veel bijgeleerd al zeg ik het zelf.<br />Van kruipen naar lopen dat is een hele klus, het gaat al aardig maar ik ben nog wel wat wiebelig. <br />Met mama Nynke doe ik loopspelletjes; ze laat me tot vlak bij die lekkere melkvoorraad komen en dan gaat ze gauw een stukje verderop. Gelukkig mag ik na een tijdje ook even drinken.<br />Deze week kreeg ik ook voor het eerst tartaar. Dat rook meteen al lekker en na even proberen had ik de smaak te pakken (O, ja deze week zijn mijn tandjes doorgekomen, handig met vlees eten).<br />Van vlees ga je pas echt hard groeien, wel 100 gram per dag.<br />Omdat het zulk lekker weer was ben ik ook al buiten geweest in de tuin. Alleen even op de tuinbank in het zonnetje luisteren naar de vogeltjes en de buitenlucht opsnuiven en daar wordt je toch moe van...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-6946965320736200049?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-79464646388075176412010-03-18T22:36:00.000+01:002010-03-18T22:52:39.457+01:00Mijn leventje bestond tot nu toe uit: slapen en bij mama Nynke tanken.<br />Mensen noemen dat een luizeleventje maar deze twee weken ben ik hard aan het werk geweest. <br />Ik ben gegroeid! en niet zo'n klein beetje, <br />'k zit al bijna op 4x mijn geboortegewicht.<br />En... ik heb mijn oogjes open ('k zie er nog niet veel mee, maar dat komt nog wel).<br />Ook probeer ik m'n pootjes uit, van tijgeren ben ik nu overgegaan naar kruipen. Best lastig hoor,soms ga ik spontaan in de achteruit maar ik blijf oefenen.<br />Mama Nynke laat me nu ook wat langer alleen toch hoef ik maar te piepen en dan komt ze gauw bij me, kan ik weer lekker drinken en daarna slapen, heerlijk dicht tegen mama aan.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-7946464638807517641?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-56971158070808563342010-03-06T19:35:00.000+01:002010-03-06T20:03:26.436+01:00Hallo Allemaal,<br /><br />Daar ben ik dan, Xin Joeke, zoon van Nynke en Bo, geboren op 28 februari 2010 om 18.50 uur.<br />Voor mijn moeder ben ik heeeel speciaal, ze was verliefd vanaf het eerste moment dat ze me zag en omdat ik enig kind ben word ik supergoed verzorgd. (Hebben jullie dat wel eens geprobeerd; drinken terwijl je onderste boven gewassen wordt, brr)<br />Dat drinken gaat lekker, ik heb keus uit 10 tepels en begin al een aardig tonnetje te worden.<br />Ik ben de enige Eenhoornleijnpup van wie de naam begint met een X.<br />Mijn nieuwe eigenaren hebben deze naam voor me bedacht:<br />Xin, dat is mooi in het chinees <br />en Joeke is een lekker stoere friese jongensnaam.<br />Morgen komen mijn nieuwe baasjes kennismaken, ik zal ze nog niet kunnen zien of horen, even snuffelen dan maar want mijn neus werkt al best.<br />Ik moet nu gaan, even bijtanken, denk dat ik tepel 6 maar eens neem.<br /><br />Tot gauw,<br /><br />Joeke<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-5697115807080856334?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-23401436263815009952009-08-13T14:07:00.000+02:002009-08-14T14:49:20.946+02:00De pups worden groter en sterker en kunnen steeds meer aan. Nog steeds maar weinig natuurlijk, maar toch...<br />We krijgen veel bezoek van allerlei mensen: mensen die een pupje krijgen, mensen die ze alleen willen zien, en ook mensen die gewoon op bezoek komen en de pups als leuk extraatje zien.<br />Dineke uit Rijs is al twee keer geweest. Dineke en haar familie staan op de wachtlijst voor een wetterhoun, maar ze wonen vlakbij en dus grijpt Dineke haar kans: lekker met puppies knuffelen, wat is nou een leukere vakantiebesteding?<br />Vandaag vonden we het tijd voor een tweede bezoek bij de dierenarts, maar dit keer in de praktijk zelf. Vier aan vier werden de pups in de Doggyride gezet en zo gingen we naar de praktijk. Daar werden de pus uitgebreid geknuffeld en hebben we ze meteen op de grote weegschaal gezet. Uiteraard kregen ze daar allemaal weer een koekje voor en zo hebben ze een eerste positieve ervaring bij de dierenarts, inclusief allerlei gekke luchtjes.<br /><br />Eigenlijk was er geen enkele pup die het echt griezelig vond: het was wel even vreemd in de praktijk, maar het wende snel. Rinne Roos ging ook mee, want die vond toch wel dat je alles goed in de gaten moet houden!<br />Rinne Roos vindt de dierenarts sowieso geweldig: het is er leuk, iedereen vindt haar aardig en je krijgt er altijd koekjes! Wat wil je nog meer, nietwaar? Rinne Roos past bovendien erg goed op de pupjes, en vond het dus erg belangrijk dat het allemaal goed ging. Ze hield dus goed in de gaten dat het allemaal goed ging in de Doggyride en op de weegschaal.<br />De pups zelf vonden de Doggyride erg interessant: aan alle kanten ramen! Ze verdrongen elkaar dan ook om maar goed uitzicht te hebben: er was onderweg van alles te zien, te horen en te ruiken. Op de terugweg waren de jongelui aanzienlijk rustiger: een rit in de Doggyride, dan bij de dierenarts en dan weer terug; de meeste pups sliepen heerlijk.<br /><br />De dames en heren hadden respectabele gewichten: tussen de 4,3 en de 5,2 kilo! De dierenarts was dan ook gepast onder de indruk van hun prima conditie.<br />Orpa was wel weer blij dat haar kinderen weer thuis waren.<br />Maar niet voor al te lang natuurlijk: morgen gaan de eerste drie kinders naar hun nieuwe baasjes.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-2340143626381500995?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-53316304513242101772009-08-03T14:02:00.000+02:002009-08-14T14:06:57.506+02:00Er wordt heel wat afgeprikt bij pupjes.<br />Zo kwam vandaag de dierenarts langs, om de dames en heren te controleren en te bekijken of alles in orde was.<br />Eerst de heren en dan de dames, en ze werden allemaal van top tot teen bekeken, in de oortjes, in het bekje, de vacht werd gecontroleerd op beestjes (alleen zand, maar wel véél zand, ben ik bang), en de hartjes werden beluisterd.<br />Als alles goed was werd dat netjes in het boekje gezet en werd de eerste echte injectie gegeven. Er was geen enkel pupje dat protesteerde, iets dat wat zegt over de dierenarts natuurlijk, maar ook over de pups: het zijn stoere en blije hondjes.<br />De dierenarts was zeer te spreken over hun vrije karaktertjes en heeft gelukkig bij geen enkel pupje problemen kunnen ontdekken.<br />Alle dames en heren zijn gezond bevonden.<br /><br />Op naar de volgende stap!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-5331630451324210177?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-15456682056264889452009-08-01T01:17:00.000+02:002009-08-03T01:25:09.959+02:00De pups krijgen al een aardige tijd vast voedsel, maar dat weerhoudt Orpa natuurlijk niet van het geven van melk. Melk is goed voor elk, en zeker voor mijn kinders, lijkt ze te denken.<br />En ja, melk van moeder is natuurlijk prima voeding voor de pups.<br />Toch moet er langzaam aan afgebouwd worden. Orpa gaat tenslotte straks niet met haar kinderen mee verhuizen, ze moeten zelfstandig gaan leven en eten.<br />Maar zelfstandig is makkelijker gezegd dan gedaan: Orpa heeft melk voor tien!<br />Pups spenen klinkt leuk, maar zolang de moeder niet meewerkt en gewoon melk blijft geven hebben we een klein probleem.<br />Orpa krijgt dus wat minder extra eten, maar dat helpt niet.<br />De pups eten vast voedsel en ze drinken melk. En omdat ze vast voedsel eten, drinken ze minder. En daardoor drinken ze niet volledig uit, en daardoor krijgt Orpa weer last van stuwing, want haar melk vermindert nog niet erg.<br />Dat is een lastig probleem, want als de melk er niet goed uit gedronken wordt, kan dat ontstekingen geven. <br />Maar ja, stuwing is niet fijn en dus wil Orpa niet dat de pups drinken, maar de melk blijft stromen.<br />En daarom moet Orpa dus driemaal daags verplicht melk geven aan haar kinderen. Dat doet ze met enig gemopper, maar als ze eenmaal drinken lucht het ook wel weer op.<br /><br />En sinds twee dagen blijft ze daarna in de ren.<br />De kinderen moeten namelijk ook opgevoed worden en dat doet Orpa nu dus ook. Ze heeft ze nu zover dat ze om haar heen spelen zonder voortdurend richting de melkbar te gaan, en daarmee is ze zo tevreden dat ze nu de hele dag speeltjes en lekkere dingen achter ze aan loopt te brengen. Die wil ze dan weer in de ren brengen en dan moeten de kinderen dus weer braaf om haar benen spelen zonder lastig te zijn.<br />Orpa neemt de opvoeding erg serieus!<br />Maar de jongelui gaan vooruit: ze spelen lief en als de ren openstaat gaan ze er niet uit, want dat mag niet van mama.<br />Streng maar rechtvaardig, onze Orpa. Want alle brave kinderen krijgen kleine likjes over hun neus. Ja, ze is een geweldige moeder!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-1545668205626488945?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-34763329759539415242009-07-27T13:47:00.000+02:002009-07-28T16:28:57.225+02:00De pups worden groter en hun persoonlijkheidjes gaan zich steeds duidelijker ontwikkelen. Ze gaan en staan rechter op hun pootjes en ze beginnen steeds meer hun eigen specifieke karaktertrekjes te tonen.<br /><br />Klavertjedrie bijvoorbeeld is een stoere vent. Hij loopt graag voorop als de rest in de buurt is, maar als hij alleen is blijkt hij een stuk bescheidener te zijn. Hij is kalm en evenwichtig aan het worden en hoewel hij graag steun heeft bij zijn ondernemingen, verwachten we eigenlijk wel dat hij een baasgericht ventje wordt dat bij voorkeur de dingen samen doet. Tegelijk gaat deze jongeman graag zijn eigen gang: hij slaapt het liefst alleen en kan zich alleen ook best vermaken.<br /><br />Ringetje en Tertius, zijn broertjes, zijn heel anders. Ze zijn dol op mensen en maken graag contact. Ze doen erg hun best aandacht te krijgen van iedereen die in de buurt komt, en vooral Ringetje vindt eigenlijk alles leuk. Tertius is wat bescheidener, die houdt zich vaak enigszins op de achtergrond. Dat betekent niet dat hij verlegen is, integendeel, Tertius is een zelfverzekerde jongen. Hij vindt aandacht gewoon niet altijd nodig, terwijl Ringetje een echt gezelligheidsdier aan het worden is.<br /><br />Isorpa, de laatstgeborene, is bepaald niet de minst opvallende van de kinders. Als zij iets wil, laat ze dat luid en duidelijk horen. Dat deed ze al toen ze een week was en ze doet het nog steeds. Isorpa is een enorm feestnummer: altijd in voor nieuwe dingen en heel nieuwsgierig. Als er gegeten wordt, gebruikt Isorpa de wandeltechniek: ze stort zich als een geroutineerde stage-diver op de massa en wandelt over de andere pups naar het midden, en laat zich vervolgens vanaf de ruggen van haar broers en zussen naar beneden zakken: zo komt ze altijd midden in het eten terecht. Isorpa redt zich wel, dat zie je zo.<br /><br />Strikje is de kleinste van het stel, ze is vrij tenger van bouw en wordt daardoor nog wel eens naar achteren geduwd. Maar wie niet sterk is moet slim zijn, en dat is Strikje wel! Ze grijpt een flinke hap vlees en trekt zich vervolgens terug uit de groep. Die pluk vlees is veel te groot om in één keer op te eten, maar dat doet Strikje ook niet: ze gaat apart zitten, spuugt de zaak uit en eet het vervolgens op haar gemakje op. Een slimme dame!<br /><br />Dubbelplaat doet dat niet, die heeft meer van een bulldozer. Gewoon doorduwen, lijkt ze te denken. Dubbelplaat is een erg gezellig hondje dat graag contact maakt en ook dol is op spelen. Ze is erg energiek: meestal is ze de eerste die wakker is en de laatste die gaat slapen! Ze was één van de eerste die echt inging op spelpogingen van mensen. Een slim meisje dat goed weet wat ze wil.<br /><br />Hartenstaart is wat verlegen en valt niet zo erg op. Ze is zacht van aard en erg aanhankelijk, en hoewel ze zich prima staande houdt in de groep, heeft ze als ze alleen is wel wat aanmoediging nodig. Ze is bepaald niet bang, maar wel bescheiden.<br />Als ze alleen is, is ze heel gezellig en erg nieuwsgierig naar alles om haar heen.<br /><br />De laatste is Belle Noire, de eerstgeborene. Belle Noire is een pittig meisje, dat zich niet door de rest omver laat lopen en goed weet wat ze wil. Ze gaat een beetje haar eigen gang en is een zelfstandig meisje. Ze heeft graag aandacht, maar redt zich tot nog toe ook prima in haar eentje. Ze weet heel duidelijk wat ze wil en wat niet en kan daar erg hardnekkig in zijn: zo heeft ze haar favoriete plekjes om te liggen en daar krijgt niemand haar vanaf. <br /><br />Al met al een gevarieerd gezelschap, waarin de verschillend eigenschappen zich steeds duidelijker gaan aftekenen. Nog even en we gaan zien hoe de dames en heren zich in de buitenwereld staande houden. Op naar de volgende stap!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-3476332975953941524?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-20744104283439919592009-07-19T23:53:00.000+02:002009-07-20T01:11:17.927+02:00Het was me de week wel!<br />Op maandag gingen de jongelui voor het eerst naar buiten. Dat was heel bijzonder, vonden ze zelf, en Orpa vond het ook. Of eigenlijk vond die het maar niks. Wat moet dat kleine spul nou buiten zag je haar denken. <br />Vooral het feit dat ze niet allemaal tegelijk buiten waren (je kan er maar twee tegelijk dragen tenslotte) baarde haar grote zorgen: de helft binnen en de helft buiten en wie lette er dan op de achterblijvers!?<br />Nee, Orpa was het er niet mee eens.<br />Zodra de jongelui in de buitenren zaten, kwam ze aangehold met een pluche beer: die moest erbij. Hadden ze toch nog wat vertrouwds, leek ze te denken.<br />Daarna ging ze pontificaal naast de ren liggen. Wie naar de kinderen wilde, moest door háár heen, dat was duidelijk.<br />Na verloop van tijd werden de jongelui moe van al die nieuwigheid, en ze vielen in slaap. Orpa had er toen ook enigszins vrede mee, hoewel ze het nog steeds niet eens is met het heen en weer brengen van de dames en heren. <br /><br />Op donderdag werd het nog spannender: toen kregen de jongelui voor het eerst vlees. <br />We hadden bezoek en dat bezoek heeft geholpen de eerste hapjes te geven. Kleine bolletjes tartaar en niet alle pups begrepen direct hoe je zoiets nou naar binnen krijgt. Zuigen? Happen? Kauwen valt ook niet mee, als je dat nog nooit hebt gedaan.<br />Maar op vrijdag waren ze er al heel aardig aan gewend en hapten ze het vrijelijk uit de hand.<br />Dat was maar goed ook, want zo konden ze dus op vrijdagavond aan het bezoek laten zien hoe goed ze al konden eten :)<br />Oom Joppe kwam op bezoek. Hij had zijn verloofde ook bij zich. Maar mama Orpa liet ze er niet in! Haar broer Joppe was nog tot daar aan toe, maar die malle dame die hij bij zich had, daar wilde ze niets van weten. Jammer genoeg vond Isabel het best zolang Famke zich maar gedroeg, en Famke was verstandig: ze gedroeg zich. Ze bleef netjes buiten met haar Joppe en toonde veel respect voor opperhoofd Isabel. En dus kon Orpa niks doen. Behalve dan flemen met de baasjes van broer Joppe en zijn vriendin, en dat deed ze dus maar.<br /><br />Op zaterdag kwam er weer bezoek. Dit keer was het Orpa's man Kwibus en zijn baasjes, die kwamen kijken hoe de jongelui het deden. Dat viel niet tegen!<br />Kwibus moest er niks van weten, dat kleine grut. Maar zijn baasjes wel!<br />'s Middags kwam er nog meer bezoek: Aila uit Finland kwam een weekendje over om haar toekomstige pup te bekijken. Welke het gaat worden weten we nog niet, maar dat hoeft ook niet: ze zijn nog erg klein tenslotte.<br />Orpa vond dat allemaal erg gezellig. Ze was blij Kwibus weer te zien en dat was wederzijds. Het is een goed huwelijk, en Kwibus heeft Orpa zaterdag, maar ook zondag af en toe een kus gebracht.<br />Rinne Roos vond het ook erg leuk dat Kwibus er was: met hem kan je lekker wild spelen! <br />De pups hebben van al deze activiteiten niet zoveel besef. Ze weten alleen dat ze veel worden geknuffeld en dat ze veel aandacht krijgen. <br />Op zondag kregen ze bovendien voor het eerst eten uit een bak!<br />Dat was enorm spannend, vooral omdat er vandaag ook voor het eerst op de fluit is geblazen tijdens het voeren. <br />Die methode gebruiken we al heel lang. Op die manier leren we de pups heel jong dat de fluit betekent dat er wat leuks gaat gebeuren en dat je daarvoor bij de baas moet zijn. <br />Voorlopig begrijpen ze dat fenomeen nog niet: ze wisten nu alleen maar dat er veel herrie was en dat er toen eten kwam. Maar binnen drie dagen zullen de pups reageren op de fluit door naar het geluid toe te rennen, en dat is precies wat we willen!<br />Straks zullen de baasjes dit alleen hoeven vol te houden om hun hond in de toekomst altijd feilloos bij zich te krijgen.<br /><br />Kwibus en zijn bazen zijn weer naar huis, Aila is weer op het vliegtuig terug naar Finland en de pups zijn moe.<br />Voor morgen staan er weer nieuwe dingen op het programma.<br />Maar dat is morgen, gelukkig :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-2074410428343991959?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-3277834063643478102009-07-13T13:29:00.001+02:002009-07-13T13:42:09.018+02:00Wat een enerverend weekend was het voor de jongelui!<br />Op zaterdag kwam er bezoek. Een van de dames gaat naar Limburg en die familie kwam dus hun toekomstige kind bekijken. Tim van elf is een natuurtalent en de pups die hij op schoot kreeg voelden zich daar dan ook prima thuis.<br />Nils van zeven was wat voorzichtiger maar was toch ook erg enthousiast. En gelukkig waren hun ouders dat ook!<br />Nils had bovendien een prachtig plakwerk gemaakt dat de doekjes van papa Kwibus voorstelde. Dat hebben we boven de kist gehangen :)<br /><br />Op zondag kwam er ook bezoek, ditmaal voor de heren. Pepijn van drieëneenhalf was vooral erg gecharmeerd van Isorpa, maar vond gelukkig de andere pups ook erg lief. En weer mochten er pups op schoot, en dat dat regelmatig gebeurt is duidelijk merkbaar: ze reageren steeds meer ontspannen. Natuurlijk zien de jongelui nog niet zo goed, maar ook dat gaat steeds beter, en ze schrikken steeds minder als ze worden opgepakt, omdat ze het steeds beter aan zien komen.<br /><br />En vanmorgen stond de derde grote gebeurtenis op til: de bedekking in de werpkist is veranderd. Hadden de pups eerst in de hele werpkist een heerlijk vetbed liggen, nu ligt dat er tot de helft en is de andere helft kranten.<br />Het eerste stukje zindelijkheidstraining is daarmee begonnen.<br />En hoewel de pups het eerst raar vonden,begrepen ze vrijwel meteen dat je op kranten dus niet gaat liggen als je ook kunt kiezen voor een zacht en warm vetbed.<br />Omdat dit natuurlijk wel een overgang van belang was, heeft mama Orpa haar supergrote nijlpaard bij de pups gelegd. Dat heeft ze vorig jaar van Kwibus gekregen voor moederdag (want de liefde van Kwibus zit diep en duurt al heel lang!), en het is natuurlijk erg passend om dat nijlpaard nu bij de kinderen van Kwibus te legen.<br />De pups vonden het een goed idee. Groot, zacht en warm, heerlijk om tegen aan te liggen.<br />Wat wil je als pup nog meer?<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-327783406364347810?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-76614516648399570022009-07-10T22:47:00.000+02:002009-07-10T23:01:21.096+02:00De dames en heren van Orpa en Kwibus hebben alweer een tijdje hun ogen open en ook hun oren beginnen aardig te werken.<br />Tijd dus om lawaai te gaan maken, om ze zo te wennen aan de wereld om hen heen.<br />Zo wordt dagelijks de stofzuiger gehanteerd, en die herrie blijkt niet te betekenen dat de wereld vergaat! <br />Het zicht wil nog niet erg goed, de wereld is er wel maar bestaat nog uit donkere en lichte vlekken en schimmen. Als er iets nadert zien de pups dat dus niet duidelijk en daardoor schrikken ze soms wel. Even tegen de wand van de kist tikken helpt daarbij, dan gaan de kopjes meteen in de richting van het geluid en proberen ze te zien wat daar gebeurt.<br />Geluiden zijn reden om te reageren.<br />Blaft je moeder, dan maak je dat je op een kluitje met de rest in een hoekje zit!<br />Komt er iemand binnen, dan is dat aanleiding overeind te komen en piepend en joelend door de bak te gaan hobbelen.<br />Maar vandaag gebeurde er iets héél spannends!<br />De pianostemmer kwam.<br /><br />De pianostemmer is een enthousiaste man die dol is op dieren, dus eerst werd er uitgebreid in de bak gekeken, maar al snel ging de koffer open, werd de klep en de voorkant van de piano opengemaakt en sloeg de stemmer de eerste toon aan.<br />Alle pups schoten overeind!<br /><br />De stemmer speeltje een deuntje. Alle kopjes draaiden richting piano.<br /><br />Toen begon hij met stemmen en dat was de pups te veel: ze begonnen mee te zingen. Strikje blijkt een mooi en loepzuiver sopraantje te hebben waarmee ze een fraaie lange toon kan zingen, zo weten we nu.<br />De andere pups keften vooral, die zijn duidelijk minder muzikaal.<br /><br />Na verloop van tijd zakte de belangstelling; als je nog zo klein bent als deze jongelui ben je ook snel moe tenslotte. En na een kwartier zei de stemmer vertederd: ik heb ze allemaal in slaap gestemd! <br />In elk geval zijn de pupjes inmiddels dus aardig piano-proef! :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-7661451664839957002?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-6827131529738627202009-06-29T23:26:00.000+02:002009-06-30T23:36:28.654+02:00De pups van Orpa en Kwibus zijn ruim een week en nu al zie je verschil in karaktertrekjes. Er zijn de dikzakken, die alleen maar willen drinken, die moord en brand schreeuwen als hun moeder onvindbaar is en die alleen maar aan eten denken.<br />En er zijn de slaapkoppen, die rustig en vastberaden richting moeder tijgeren en al even vastberaden doortijgeren tot ze een beschikbare tepel te pakken hebben. <br />Tenslotte zijn er ook nog de brave kinders. Je hoort ze niet en je ziet ze amper, omdat ze gewoon aan de kant geschoffeld worden door de dikzakken en de slaapkoppen en dan te zoet zijn om te protesteren.<br />De opvallendste van het stel momenteel is Klavertjedrie. Als zijn moeder ook maar heel even niet vindbaar is gilt hij direct alles bij elkaar. Als er geblèr uit de kist komt is dat per definitie Klavertjedrie. Hij is de dikste van allemaal en zijn buik is zo strak gespannen dat je niet snapt dat er nog een druppel melk bij kan, maar daar denkt Klavertjedrie zelf heel anders over: hij wil drinken en wel nu!<br />Dubbelplaat, Isorpa en Terius daarentegen hoor je niet. Ze slapen of ze drinken, want daarvan wordt je groot. Als mama niet vindbaar is zoeken ze even en als dat geen effect heeft gaan ze slapen. Geen gepiep of gejammer, dat kost maar energie en die gebruiken ze liever voor het drinken zelf.<br />Ringetje en Strikje zijn bescheiden van aard. Ze laten zich rustig wegmaaien en protesteren dan amper. Natuurlijk willen ze wel eten! Maar als een dikke broer of zus over ze heen klimt, geven ze al snel hun pogingen op en wachten ze braaf tot de rest slaapt. Ze krijgen genoeg, daar niet van, maar zelden tegelijk met de schreeuwerds van het gezelschap.<br />Al deze verschillen belet de dames en heren overigens niet bijzonder hard te groeien.<br />Orpa is dan ook een bevlogen moeder die erg goed voor haar kroost zorgt, iets dat duidelijk te zien is. Ze glanzen je tegemoet en zien er schitterend uit!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-682713152973862720?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-4744873337115350892009-06-21T14:06:00.000+02:002009-06-23T16:14:59.297+02:00Kwibus heeft bij ons gelogeerd. Bijna een hele week.<br />Orpa vindt Kwibus een enorm leuke jongen, daar hoeft ze helemaal niet loops voor te zijn.<br />En dat zegt heel wat, want Orpa is een erg kieskeurig meisje. Ze vindt lang niet alle honden leuk, laat staan heel leuk.<br />Maar Kwibus vindt ze meer dan heel erg leuk: ze vindt hem geweldig!<br />En nu heeft ie hier gelogeerd. Klein detail met de voorgaande bezoeken was natuurlijk dat Orpa nu wél loops was.<br /><br />Orpa is een ervaren vrouw, ze heeft kinderen van een leuke oudere heer genaamd Pybe.<br />Pybe vond ze lief, maar meer niet eigenlijk. Ze zijn nog goede vrienden, zeg maar, en daar houdt het dan bij op.<br />Kwibus daarentegen was een onervaren jongen. Jongens zijn nu eenmaal wat langzamer in die dingen dan meisjes, dat is algemeen bekend.<br />Maar tijdens de logeerpartij begreep Kwibus opeens veel meer van de grote wereld en wat jongens daar in kunnen.<br />Hij bereikte zelfs het punt dat Orpa tekenen van "hoofdpijn" begon te vertonen!<br />Maar zo ongeveer op dat moment ging ie weer naar huis, dus dat kwam handig uit.<br /><br />En nu, negen weken later, is het zover: de kinderen van Orpa en Kwibus zijn geboren.<br />Liefdesbabies, mogen wij wel zeggen.<br />Orpa is dolgelukkig. Acht kinderen heeft ze maar liefst: vijf meisjes en drie jongens. Orpa is een erg goede moeder en de kinderen komen dus niets te kort.<br />De eerste werd geboren om 12.40 uur en was een meisje, daarna kwamen er twee jongens, toen drie meisjes en toen nog een jongen, en als afsluiter om 16.20 uur nog een meisje, dat sprekend op zowel mama Orpa als oma Isabel lijkt.<br />Wat wil je nog meer als hondenmoeder?<br />Orpa is erg toegewijd en je hoort ze niet, de kinderen. Allemaal gezonde ronde buikjes en ze worden de hele dag van top tot teen gepoetst.<br /><br />Rinne Roos kijkt op gepaste afstand en kan niet wachten tot ze oud genoeg zijn om mee te spelen, en oma Isabel vindt dat ze het veel beter kan dan Orpa, maar mag dat uiteraard niet komen bewijzen van Orpa.<br />Wat een weelde!<br />Op de website onder W-nest staan de foto's van het pasgeboren spul.<br />Veel plezier alvast!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-474487333711535089?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-54423505200986124912009-03-06T20:57:00.000+01:002009-03-06T22:41:44.052+01:00Hallo, <br /><br />Hier een verhaal van Spiegeltje (zo heet ik niet meer, maar daar kom ik nog wel even op terug).<br /><br />Vorige week was ineens Marjolein bij ons in Beuningen, om ons te testen. Marjolein kenden we natuurlijk al, die was er ook bij toen we geboren werden. Mirjam was ook meegekomen, en die hadden we nog nooit gezien. Het was blijkbaar belangrijk voor de testen die we moesten doen, dat er iemand bij was die we nog niet kenden. De testen waren behoorlijk indrukwekkend. We moesten 1 voor 1 in de garage komen, deze ruimte kenden we helemaal niet. Daar aangekomen moesten we allerlei moeilijke dingen doen, zoals: achter hekjes vandaan komen / ballen en vachtjes apporteren, en er werd ook nog ineens een paraplu opengedaan, om ons te laten schrikken. Waar dat allemaal goed voor was?? Mirjam deed de testen, en Marjolein schreef allerlei dingen op papier. Nadat dat gebeurd was, werden we nog even goed bekeken, en er werd een officiële foto van ons gemaakt, op de tuintafel. Dit viel niet altijd mee, want we blijven natuurlijk niet stil staan.<br /><br />Nadat dit allemaal gebeurd was, ging iedereen bij elkaar zitten, en daar werd uitvoerig besproken, wie onze nieuwe baasjes zouden worden (we waren trouwens allemaal geslaagd). Ik ga naar Katwijk, en mijn nieuwe naam wordt Auke. Mijn broertjes en zusjes gaan ook allemaal ver weg, ze gaan naar: Doetinchem (Mantel, nieuwe naam Warber) / Tilburg (Witbil, nieuwe naam Una) / Zoetermeer (Kleintje, nieuwe naam Flo) / Amsterdam (Bonte, nieuwe naam Puck) en Neede (Jas, nieuwe naam Lefka). Alle nieuwe baasjes (behalve die van mij) werden nog dezelfde dag ingelicht, en iedereen was blij met het hondje. Mijn baasjes kwamen toevallig de dag erna op de koffie, en daar duwde Monique mij in de handen van mijn nieuwe vrouwtje, met de woorden: alsjeblieft, dit is Auke. Ineens werd ik dus weer van alle kanten geknuffeld, en dat vind ik prima!!<br /><br />Na het weekend werd het nog leuker: We moesten met grote groepen mensen in aanraking komen, en de baasjes hadden bedacht dat we bij alle 3 de kinderen op school moesten komen. Op maandag gingen we naar Anne, op dinsdag naar Kirsten, en op woensdag was de klas van Esther aan de beurt. Onze baas had de bench op de bolderkar gebonden, en zo gingen we naar school. Bij Anne in de klas aangekomen, mochten we allemaal uit de bench, en door de klas heen lopen!! Alle kinderen vonden ons fantastisch, wat we natuurlijk ook zijn. Daarna gingen we weer in de bench, en zat het er weer op. Toen we buiten kwamen, ging de school uit, en mijn baas leek toen wel de "Rattenvanger van Hamelen". Hele meutes kinderen verdrongen zich om ons heen, ze wilden ons allemaal zien en aaien. Wij van onze kant vonden dit hartstikke leuk, alleen na een tijdje werden we moe, en toen gingen we lekker liggen pitten in de bench, omring door een heleboel kinderen. Dit ritueel herhaalde zich dinsdag en woensdag, wat wij wel leuk vonden.<br /><br />Volgende week woensdag gaat de eerste van ons naar zijn nieuwe huis, en zaterdag zijn de laatste 2 hondjes aan de beurt om uit te vliegen. Waarschijnlijk is dit ons laatste blogje. We zijn gegroeid als kool, en we zijn mooie, evenwichtige hondjes geworden, die bijna niet meer kunnen wachten tot we de wijde wereld in kunnen (alhoewel we het ook nog wel een beetje eng vinden...). Esther, Anne en Kirsten zullen ons wel missen, maar die komen we beslist nog wel eens tegen. <br /><br />Groetjes, Auke (Spiegeltje)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-5442350520098612491?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-48478210576565699972009-02-21T14:27:00.000+01:002009-03-06T22:37:00.101+01:00Door: Kleintje<br /><br />Heel lang geleden waren wij nog kleine hondjes, maar dat is al weer een hele tijd (zeker 2 weken) geleden. Inmiddels hebben wij het erg druk de hele dag. Ik zal even uit proberen te leggen wat we allemaal doen moeten.<br /><br />Eten: in het begin was het gemakkelijk, onze moeder lag de hele dag in de werpkist, en als we dorst hadden, gingen we naar de melkbar, waar we de hele dag terecht konden. Inmiddels mogen we blij zijn als we in de ochtend nog wat te drinken krijgen, de rest van de dag mogen we echt niet meer “aan de tiet”. Het gevolg daarvan is dat we nu 4 x per dag eten krijgen. Om 08.00 / 12.00 en 22.00 uur krijgen we brokjes, en om 17.00 uur krijgen we vlees. We hebben allemaal een eigen bakje, dat we zo snel mogelijk leeg eten, misschien laat een broertje of zusje wel wat staan, je weet het nooit.<br /><br />Lichaamsbeweging: Ook dit was in het begin lekker gemakkelijk, we lagen lui in onze kist, en af en toe kropen we over de andere pups heen, om beter te gaan liggen, en dat was het dan. Tegenwoordig wordt er van ons verwacht dat we een paar keer per dag uit de puppieren komen, en door de woonkamer heen sjouwen. Dit is wel heel leuk, je komt van alles tegen, en alles is even interessant. We zijn ook al een paar keer in de tuin geweest, daar staat van dat groene spul, wat onder aan je buik kriebelt, ook heel leuk. Maar wat er vandaag toch gebeurde: we kregen ineens allemaal een touw om onze nek (mijn baasjes noemden dat een riem, geloof ik), en we moesten met dat touw naar buiten. Wij aan de ene kant van het touw, en een mens hield ons vast aan de andere kant. Dit was een heel vreemd spel, waar ik niets aan vond. Ik kan zelf wel bedenken welke kant ik op wil hoor!!<br /><br />Wat ook heel vaak gebeurt, is dat er ineens allemaal vreemde mensen boven ons verblijf hangen, die heel vreemd naar ons kijken. Hierbij zeggen ze dingen als: “wat een schatjes”, of “wat zijn ze lieeeeef”. Daarna gaan ze weer weg, en zien we ze weken niet meer terug. Vreemd he??<br /><br />Ondanks (of dankzij) al deze harde werkzaamheden groeien we nog steeds als kool met zijn allen. Volgende week komt de dierenarts voor een prikje (doet geen pijn zeggen ze, maar daar geloof ik niks van), en de week daarna mogen we met de kinderen mee naar school. We hebben al afgesproken dat we daar om de beurt gaan zitten poepen, dat lijkt ons wel grappig... <br /><br />Groetjes, Kleintje<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-4847821057656569997?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-37961358765600793362009-02-04T21:07:00.000+01:002009-03-06T22:38:24.954+01:00Het verslag van vandaag komt van de pups zelf (van Manteltje, om precies te zijn).<br /><br />Inmiddels zijn we 3 weken oud, en het is echt niet meer nodig dat we de hele dag in die suffe werpkist blijven zitten. Een paar dagen geleden viel een van ons nog wel eens per ongeluk uit de kist, en kon hij / zij er niet meer zelf in terugklimmen, maar inmiddels is dat geen enkel probleem meer. Als we vinden dat we moeten plassen, duikelen we gewoon uit de kist, en plassen we op de krant die ervoor ligt. Uiteraard vergeten we dit nog wel eens, maar we doen ons best. Daarna klimmen we weer zelf de kist in, of we gaan buiten de kist nog verder op onderzoek uit.<br /><br />Jammer genoeg heeft het vrouwtje een hek om de kist heen gemaakt, waardoor we nog niet echt de hele wereld kunnen verkennen, we mogen nog maar een klein eindje van de kist vandaan. Gelukkig hoeven we maar te piepen, en Kirsten denkt dat ze weer een smoesje heeft om ons uit de kist te pakken & op schoot te nemen, dus daar maken we dankbaar gebruik van.... Af en toe doen we haar dan ook alvast in de vingers bijten (ja, sommigen van ons hebben al tandjes!!), maar dat moet ze dan maar voor lief nemen. Ook Anne en Esther doen niets liever dan pups knuffelen, wat wij wel gezellig vinden.<br /><br />We hebben intussen ook uitgevonden hoe we met elkaar kunnen spelen, je klimt gewoon op je broertjes en zusjes, en laat je eroverheen rollen naar het volgende familielid. Het is maar goed ook dat we elkaar hebben, want mama Bijke lijkt nog maar parttime te werken, ze komt af en toe eens kijken, en als we geluk hebben mogen we even drinken, maar dan moeten we wel opschieten, want ze is in no time weer verdwenen. Voor ons maakt dat niets uit, we hebben nu geleerd om "turbo melk te zuigen", dus we komen nog steeds niets tekort.<br /><br />We doen nu lekker de hele dag spelen, en daarna doen we maar weer een dutje.<br /><br />Groetjes,<br /><br />Manteltje<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-3796135876560079336?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-55271237315967422522009-01-27T21:00:00.000+01:002009-01-27T21:14:59.366+01:00De eerste 2 weken zitten erop, en de pups zijn inmiddels allemaal al zo'n 3,5 keer verdubbeld in gewicht (!!). Oeki Bijke eet per dag meer als normaal gesproken in een hele week, maar de pups trekken het er allemaal ook net zo hard uit. <br /><br />Zaterdag 24 januari hebben de teefjes de oogjes opengedaan, en de heren deden de ogen open op zondag en maandag. Zoals je ziet, is het bij honden niet anders als bij mensen, de mannen letten op de hoofdzaken (hoe blijf ik zo lang mogelijk in deze heerlijke warme kist, en hoe krijg ik zo gemakkelijk mogelijk te eten), terwijl de vrouwen weer eens zo nieuwsgierig zijn dat ze zo snel mogelijk uit de kist willen kijken. <br /><br />Gisteren heeft Monique de nagels geknipt van de pups. De hondjes zijn nu ook bezig om van kruipen over te gaan naar (onbeholpen) stappen. Je kunt je nu nog niet zo goed voorstellen dat ze over een paar weken alle kanten op hollen.<br /><br />We zitten nu echt te wachten tot de "baby" pups groter worden ("kleuter" pups), en op ontdekking uitgaan. Waarschijnlijk zullen we nog wel een keer terug denken aan de eerste rustige weken, toen het nog simpel was om puppies onder controle te houden, maar van ons mag het nu echt wel gebeuren.<br /><br />Morgen krijgen de pups de eerste ontwormingskuur, we zullen eens kijken of ze dat lekker vinden.<br /><br />Groeten,<br /><br />Leon<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-5527123731596742252?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-23493978327831577082009-01-18T13:00:00.000+01:002009-01-18T15:44:59.337+01:00De eerste paar dagen was Bijke bijna met geen mogelijkheid uit de werpkist te krijgen. Als ze naar buiten moest, dan moest ze echt uit de kist getrokken worden, want ze wilde bij de pups blijven. Eenmaal buiten ging het goed, maar zodra we weer terug naar huis liepen, kreeg ze wel weer heel veel haast. <br /><br />Gisterochtend besloot ze echter dat ze ook nog een eigen leven heeft. Ik riep haar om mee naar buiten te gaan, en ik liep ook al richting de kist, om haar eruit te gaan trekken. Dit was echter helemaal niet meer nodig, direct na mijn roep sprong ze overeind, en uit de kist. Er waren 2 pups aan het zogen, die dus allebei een keer of 3 over de kop gingen, doordat ze min of meer afgeschoten werden door moederlief. Buiten kwamen we de hond van de buren tegen, en Bijke was direct weer aan het springen en het rennen, of ze nooit pups gehad had. Na het uitlaten ging ze wel direct de kist weer in. <br /><br />Vanochtend ging mevrouw nog een stapje verder. Na het uitlaten bedacht ze dat ze eigenlijk helemaal niet de hele dag bij de pups hoeft te zijn, dus ging ze maar zo ver mogelijk van de werpkist af liggen. Alle pups lagen te slapen, dus ze werd ook niet gemist. Op het moment dat 1 pup echter begon te piepen, was het toch weer gedaan met de vrije tijd van Bijke. Zoals te verwachten was dit ene piepje al genoeg om Bijke weer in een draf in de kist te krijgen.<br /><br />Omdat Bijke het vanaf het begin al prima vindt als er mensen bij de pups komen, mochten de pupkopers dit weekend ook al langskomen om even naar de pups te komen kijken, wat iedereen natuurlijk erg vertederend vond. Al met al hebben we een druk, maar wel heel leuk weekend op deze manier.<br /><br />Groeten,<br /><br />Leon<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-2349397832783157708?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-23429738001707071972009-01-16T06:00:00.000+01:002009-01-15T22:18:35.533+01:00Op 13 januari in de vroege ochtend was het voor ons duidelijk: Bijke ging vandaag, en wel binnen enkele uren pups krijgen. Het hijgen en het onrustige gedrag van de dag daarvoor was in de nacht van 12 op 13 januari alleen maar erger geworden. Omdat wijzelf nog nooit pups hadden gekregen, heeft Monique 's ochtends om 06.00 uur Marjolein gebeld, die ons zou komen assisteren. Marjolein moest uit Balk komen, dus voor dat zij er was waren we weer een paar uur verder. Rond 10.00 uur in de ochtend begon Bijke te rillen, dus het leek allemaal mooi overdag op dinsdag de 13e te gaan gebeuren. Dat was echter niet wat Oeki Bijke in de zin had. Het ging op en neer bij haar, dan zat ze weer een poos te rillen, om daarna weer een uurtje te gaan slapen. <br /><br />We hadden Kirsten, onze oudste dochter (9 jaar) beloofd dat ze erbij mocht zijn, dus die hebben we om 20.30 uur naar bed gestuurd, met de plechtige belofte dat we haar zouden roepen als Oeki Bijke met de bevalling zou beginnen.Om 23.30 uur zijn wij uiteindelijk ook maar naar bed gegaan, en voor Marjolein hadden we een matras in de woonkamer gelegd. Het lijkt erop dat dit het signaal was waar de hond op gewacht had: het huis was ongeveer een uur in diepe rust, toen mevrouw besloot dat het toch maar moest gebeuren.<br /><br />Op woensdag 14 januari om 1.10 uur is met een grote gil het eerste teefje geboren, en toen kwamen Monique en ik dus naar beneden gerend. Alles ging goed, Marjolein had even gewacht met ons te roepen, omdat de hond eindelijk toegegeven had aan de weeën. Ik heb Kirsten erbij gehaald (normaal wordt ze nooit wakker, maar nu was ze direct bij de les). Pup 2 kwam om 2.10 uur, eveneens met een grote gil van Oeki Bijke, en ook dit was een teefje. Zo ging het gestaag door (al hoewel het gegil stopte na pup 3), en om 3.30 uur was Oeki Bijke moeder van 6 gezonde pups, precies zoals de echo al had laten zien.Oeki Bijke gedroeg zich direct als een voorbeeldige moeder.<br /><br />Die ochtend werd onze tweeling, Anne en Esther (bijna 5 jaar) blij verrast met de komst van de pups, en die waren dan ook direct niet meer weg te slaan bij de werpkist. Ze hielden zich netjes aan onze opdracht dat ze alleen nog maar naar de pups mochten kijken, en ook nu kunnen ze nog tijden naar de werpkist kijken. Af en toe verdwijnt er een handje in de werpkist, om een pup te aaien, maar ze weten donders goed dat ze zelf nog geen pup vast mogen pakken. Ook Oeki Bijke vindt al het bezoek prima, ze kijkt alleen heel erg bezorgd als we de pups eruit halen om te wegen.<br /><br />De pups zijn nu 2 dagen oud, ze drinken allemaal goed, en vertonen prima puppygedrag, voor zover wij als "amateur fokkers" dat kunnen beoordelen. Ze groeien als kool, En Oeki Bijke gedraagt zich of ze altijd al moeder geweest is. Ze heeft wat aandrang nodig om naar buiten te gaan, maar zodra ze uit de werpkist is, gaat ze wel gewoon met je mee. Na een kort rondje krijgt ze wel weer heel veel haast om naar huis te gaan.<br /><br />We hebben inmiddels weer een beetje bijgeslapen, en op dit moment is het echt genieten van de pups.<br /><br />Groetjes,<br /><br />Leon<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-2342973800170707197?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-76488526084539913172008-12-03T22:56:00.000+01:002008-12-03T23:36:46.532+01:00Omdat het koud en nat is, zijn deze pups veel minder buiten geweest dan meestal gebruikelijk is voor onze pups.<br />Maar toch grijpen we elke kans aan ze even in de tuin te laten.<br />Rinne Roos vindt dat feest. Zij is de vaste oppas en leert de meisjes van alles.<br />Niet alleen maar goede dingen trouwens.<br /><br />Zo scheen vanmiddag de zon en mocht het hele spul weer naar buiten. Rinne Roos stond al te wachten bij de deur, en ging de dames voor. Ze heeft een voorkeur voor de tuin opzij van het huis, want daar is (nog) een berg en dat is leuk.<br />Je kunt de berg op en er ook weer af, en dat moet iedereen dus, vindt Rinne Roos.<br />De dames hupsen gehoorzaam achter haar aan en beklimmen de berg. Dat wisselen ze dan af met een rondje tuin, als de oppas dat tenminste goed vindt. Want als die het niet goedvindt, worden ze meteen teruggehaald.<br />Uiteraard kijken we regelmatig of alles nog goed gaat, en zo was het vanmiddag opeens wel erg rustig buiten. Wat spookten ze uit?<br /><br />Dat ontdekte ik al snel: Rinne Roos had besloten dat je met dit weer best nog wat kon planten. Er is geen vorst hier momenteel, dus dingen die in potten staan kunnen daar best uit en in de grond.<br />Ze had dus een kuil gegraven, opgepotte buxusjes gepakt, die uit hun potjes gehaald en in de kuil gelegd. De pups vonden het geweldig en hielpen dapper mee.<br />Toen ik ontdekte wat ze aan het doen waren, hadden ze al drie buxusjes geplant...<br /><br />De dames zijn toen maar onder begeleiding van een wat schuldig kijkende Rinne Roos naar het grasveld gegaan, waar ze de ergste modder weer kwijtraakten.<br />In elk geval kunnen ze prima graven, voor die les zijn ze beide met lof geslaagd!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-7648852608453991317?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-64091595915145321462008-12-01T22:46:00.000+01:002008-12-03T23:41:14.474+01:00Vandaag kwam de pianostemmer.<br />Die komt twee keer per jaar en als hij komt en er zijn pups, vindt hij dat helemaal geweldig, want hij is dol op dieren.<br />De dames werden dus enthousiast begroet, en vervolgens gingen ze op hun gemak zitten kijken wat die meneer allemaal deed.<br />En dat was nogal wat.<br />Eerst haalden wij de dingen weg die op de piano stonden. Daarna klapte de stemmer de bovenkant van de piano open en daarna haalde hij de klep aan de voorkant weg.<br />De pups vonden het machtig interessant.<br />Toen speelde de stemmer een stukje. Dat was ook leuk.<br />En toen ging hij stemmen. Eerst was het nog wel leuk, maar als snel gebeurde er iets grappigs: bepaalde tonen hadden blijkbaar een frequentie die de pups niet kenden of iets vreemds met ze deden, want met name in de hoge registers had Tessel opeens de onbedwingbare drang mee te zingen.<br />Ze zat rechtop achter het hekje, tuitte haar lipjes en zong keurig mee.<br />De stemmer kreeg er bijna de slappe lach van en ging enigszins uitproberen bij welke tonen het precies gebeurde. Dat bleek wel wat willekeurig te zijn, maar het waren wel aldoor de hoge registers.<br />Bij enkele toetsen die werden aangeslagen, viel ze ogenblikkelijk in met haar kleine-meisjes-stemmetje: Oewoewoewoe....!!<br /><br />Maar stemmen duurt ongeveer een uur en na verloop van tijd werden de dames moe. <br />En toen de piano gestemd was, waren ze er helemaal aan gewend en waren ze allebei in slaap gevallen.<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-6409159591514532146?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-21822474591445580502008-11-29T22:38:00.000+01:002008-12-03T23:39:57.998+01:00En gisteren was het dan zover: de eerste enting.<br /><br />Normaal komt de dierenarts bij ons thuis, maar aangezien er maar twee pups zijn, is het prima te doen zelf naar de dierenarts te gaan.<br />De dames mochten samen met mama achterin de auto.<br />Dat was even spannend natuurlijk, en toen we er waren, vijf minuten later, zaten ze samen in een hoekje en keken toch wel een beetje benauwd. Mama Isa stond bij de deur: Kom meisjes, we zijn er, we gaan eruit!<br /><br />En daar gingen we.<br />De dierenarts was wel eng, maar niet zo erg. Hij was ook al onder de indruk van het formaat van de meisjes, en vond ze beide ook erg mooie kopjes hebben.<br />Maar belangrijker: hij verklaarde ze beide gezond. Alles erop en eraan, in prima conditie, goede hartjes en longen en oogjes en tandjes, en daarna een prik, en die werd ook zonder problemen doorstaan.<br /><br />Isabel ging inmiddels even kijken of er misschien ergens voer stond, je weet maar nooit tenslotte ;)<br />Helaas voor haar was dat niet het geval.<br />De meisjes kregen intussen heel echte eigen entboekjes en toen mochten we weer weg.<br />De auto was al iets minder gek, en toen we thuis waren kreeg iedereen wat lekkers: wij koffie en de honden een koekje. En de pups kregen ook iets lekkers, een heerlijk bakje eten.<br />En daarna vielen ze om en hebben ze de hele morgen geslapen.<br />Het leven wordt steeds vermoeiender!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-2182247459144558050?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-18341963472218073822008-11-25T22:32:00.000+01:002008-12-03T22:56:08.896+01:00Normaal gesproken worden pupjes voor de eerste keer geënt als ze zes weken zijn, maar deze keer wilde de chipper graag komen op die dag.<br />En omdat we niet willen dat een enting op dezelfde dag wordt gegeven als een chip, moest de prik dus maar even uitgesteld.<br />Maar ja, een chip is natuurlijk ook een prik.<br /><br />De chipper kwam keurig op tijd en was gepast onder de indruk van de maat van deze twee dames. Tja, ze hadden het gewicht van een pup van zes weken toen ze vier weken waren. En nu zijn ze zes weken, en wat krijg je dan? Inderdaad, ze hebben nu het gewicht van een pup van acht weken!<br />Bij erg kleine pups gebeurt het nog wel eens dan een chip geen houvast vindt onderhuids, maar bij deze twee rolmopsjes is daar geen gevaar voor.<br />Beide dames lieten zich keurig prikken en gaven geen kik.<br />We hadden al besloten wie welke naam zou gaan krijgen, en daarom hebben de T-dames vanaf heden hun eigen officiële naam:<br />T-muts heet voortaan Tessa,<br />T-Ford heet voortaan Tessel.<br /><br />Daarna werd mama Isabel even gecontroleerd, en ja hoor, ze was nog steeds mama Isabel, bleek uit haar chip.<br />De chipper is nog nooit zo snel klaar geweest!<br /><br />En daarna? Daarna vielen de meisjes als een blok in slaap. Want hoe gek het ook mag klinken, dingen als een chip krijgen zijn vermoeiend.<br />Nou, nog een paar daagjes en dan krijgen de meisjes hun eerste echte enting.<br />De volgende stap!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-1834196347221807382?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-1723100529429656052008-11-18T22:19:00.000+01:002008-12-03T23:39:04.693+01:00Wat gaat het snel. <br />Op negen november waren de dames vier weken oud en begonnen we met tartaar. Dat ging erin als de welbekende koek.<br />Binnen een week aten ze vlees uit bakjes, en vonden ze zichzelf al hele hondjes.<br />Als je de gewichten bekijkt is dat ook zo, maar niettemin zijn het kleuters.<br />Als mama Isabel dat nodig vindt, worden de beide meisjes gewoon onder handen genomen en lekker afgesopt.<br /><br />Rinne Roos heeft zich inmiddels, net als bij het vorige nest, opgeworpen als super-nanny.<br />Ze vindt niets leuker dan bij de pups in de ren. Ze is uiterst voorzichtig met de kleintjes, maar we blijven goed opletten, want soms is ze erg enthousiast en slaat ze met een grote poot op de grond. Daar moet niet net een pupje onder zitten!<br />Rinne Roos heeft alle lompheid van een wetterhoun, maar ook alle vriendelijkheid die zo kenmerkend is voor dit ras. De pups kunnen en mogen alles bij haar doen en gebruiken haar dus als klimpaal, als kluif, en als kussen en speelmakker.<br />Rinne laat zich op haar rug duwen door kleuters die pakweg tien procent van haar eigen gewicht zijn, en vindt alles goed.<br /><br />En na afloop van zo'n speelkwartier slapen de meisjes als een blok.<br />Want hoe groot ook, ze zijn nog zo klein :)<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-172310052942965605?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-86556153787636480082008-11-08T14:04:00.000+01:002008-11-13T11:11:01.192+01:00Omdat de dames steeds beweeglijker worden mochten ze even uit de kist.<br />In de ren ligt het bed van mama Isabel en dat vinden ze lekker zacht. En naast het bed is zeil, daar kun je lopen. En dan is daar het hekje, en achter het hekje is Rinne Roos. Die ligt plat op de grond te kijken, ze vindt het geweldig!!<br />Ze wil eigenlijk de pup allebei hebben, zo leuk!<br />Ze maakt zich dus zo plat als maar kan en ligt enthousiast te kwispelen. Haar grote neus steekt door de spijltjes.<br />T-Ford ziet haar en loopt naar die rare dop toe en Rinne Roos kwispelt nog harder: ze vindt het geweldig!<br />Isabel denkt daar anders over: die komt naar haar dochter toe en stuurt haar weer de kist in. T-Ford is een braaf pupje en gaat inderdaad weg. <br />Maar de interesse voor de buitenwereld is gewekt.<br />En daarom hebben we vandaag de ren wat groter gemaakt en de kist opengezet. Alleen voor overdag natuurlijk, dat wel.<br /><br />De dames vinden het prima. Ze hadden in het begin even moeite met de drempel, maar na een paar keer hupten ze er al overheen alsof ze nooit anders gedaan hadden.<br />Ze wandelen door de ren, kijken door het hekje naar de andere honden en slapen op het bed van hun moeder, als heel stoere, echte hondjes!<br />Deze nieuwigheid is verdraaid vermoeiend, en daarom slapen ze dan ook véél op het bed van hun moeder! Maar ze lopen ook veel rond, en vinden zelf de weg terug naar de kist. Als mama thuis komt en gaat voeden, gaat ze de kist in en de dames hollen dan achter haar aan. Maar op het bed van mama slapen vinden ze wel veel leuker dan in de kist, want vanaf het bed kun je meer zien.<br />Ja, het worden al echter peuters!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-8655615378763648008?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-20329910260697239752008-11-01T12:41:00.000+01:002008-11-09T13:59:29.436+01:00De T-dames zijn alweer drie weken De tijd vliegt!<br />Ze mogen dan voorlijk zijn in hun gewicht, maar verder werkt dat niet erg mee.<br />De dames liepen netjes op schema: ze hadden hun oogjes open toen ze tien dagen waren en de oortjes begonnen te reageren toen ze ongeveer twee weken waren.<br />Rond de derde week kwamen de dames dan in de benen, zij het nog wat wankel.<br />Ze spelen al heel leuk, hoewel het nog nauwelijks op spelen van volwassen honden lijkt: als ze elkaar proberen te raken met een pootje, moeten ze eerst gaan zitten, anders vallen ze om!<br />Het zicht begint langzaam beter te worden: ze gaan nu gericht af op licht en donker en lopen dus ook tegen de zijkant van de werpkist aan, want die is doorzichtig.<br />Na een halve meter door de kist wankelen vallen ze dan meteen weer in slaap: hard werken, dat lopen!<br />Deze dames zijn minder actief dan in grotere nesten, want in grotere nesten is er altijd wel een wakker die dan de andere pups weer wakker maakt, en er is altijd wel een pup die dan wakker wíl worden en in is voor een lolletje.<br />Maar hier is dat niet zo: als de ene slaapt, gaat de ander dat ook maar doen, want er valt niks te beleven...<br /><br />En zo kabbelt de tijd voorbij. Er komt bezoek, want ook al zijn er maar twee pups, dat is natuurlijk (bijna) even leuk als een groot nest. <br />Dus onze oppas komt regelmatig langs en klimt in de werpkist en knuffelt met de pups, en er komt allerlei bezoek de dames bewonderen.<br />En al doen deze meisjes alles dan op hun gemak, langzaam maar zeker worden ze steeds meer echte hondjes!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-2032991026069723975?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-28781228322889658292008-10-23T23:18:00.001+02:002008-10-23T23:34:01.907+02:00En dan zijn ze alweer anderhalve week...<br />De T-dames groeien als kool en hebben inmiddels werknamen gekregen.<br />Omdat dit het T-nest is, leek ons T-muts en T-Ford wel aardig.<br />T-muts is de bonte jongedame, T-Ford is de donkere van de twee. Dit jaar is het 100 jaar geleden dat de T-Ford op de markt kwam, en we moesten bij het zien van dit heel donkere pupje aan de legendarische uitspraak van Ford denken: T-Ford is in alle kleuren leverbaar, zolang het maar zwart is.<br />En zwart is ze!<br /><br />Doordat de dames maar met twee zijn, krijgen ze alle aandacht van de wereld.<br />En doordat Isabel een enorm bevlogen moeder is, krijgen ze veel eten en verzorging ook.<br />Het resultaat is twee speknekjes van pups, die alleen maar slapen, eten en groeien.<br />Ze gaan zeer gestaag en hadden hun gewichten al op de 7e dag verdubbeld!<br />En sinds een dag zijn de oogjes ook al open, al zien ze nog niet veel: meer dan het verschil tussen licht en donker kunnen ze niet onderscheiden.<br />Maar de ontwikkeling gaat razendsnel.<br />De dames tijgeren al zo goed en zo kwaad als het kan door de werpkist, en ze beginnen al geluidjes te maken ook.<br />Isabel is nog even bevlogen als een week geleden: ze geniet!<br />En dat is te zien: dikke, gezonde pups die niets te klagen hebben.<br />Wat een leventje...<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-2878122832288965829?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-8040376889733451142008-10-12T22:54:00.000+02:002008-10-12T23:02:20.663+02:00Wie de website gevolgd heeft weet dat Isabel in augustus een week bezoek heeft gehad. Haar verloofde, Jilles van Munsalvaesche, kwam logeren.<br />Jilles is een knappe heer die dol is op dames en erg vriendelijk en voorkomend is.<br />Als een al jarenlang getrouwd stel hebben Jilles en Isabel schouder aan schouder door de bossen gewandeld, in de tuin verpoosd en binnen op een matje gelegen.<br />Of al die gezelligheid effect had, dat zouden we na enige tijd leren.<br /><br />Na een week of zes hebben we toch maar een echo laten maken, want Isabel toonde erg drachtig maar groeide niet zo veel.<br />Was ze drachtig? En zo ja, van hoeveel dan?<br /><br />Dat leerden we vanmorgen vroeg. Om iets voor een uur werd de eerste dochter van Jilles en Isabel geboren, een uurtje later kwam nummer twee op de wereld.<br />Twee prachtige meisjes, en een dolgelukkige Isabel. <br />Wordt vervolgd uiteraard, want de komende acht weken zullen we het opgroeien van deze kleine baby's volgen!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-804037688973345114?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-22027270717319898622008-09-17T20:42:00.000+02:002008-09-30T21:54:11.171+02:00Er is sinds het vorige bericht veel gebeurd. De pups zijn opgehaald door hun nieuwe bazen; ze zijn de grote wereld ingetrokken. Zij (en wij) waren daar ook echt aan toe. We missen ze nog best; na een lange wandeling gingen Jutte en Nyske meteen richting "pups", maar.... <br />Dan zoeken ze Jens en elkaar maar op om nog even te dollen. Ik geniet van alle enthousiaste verhalen en foto's. Het is dan best raar om die pup te zien bij een ander in een onbekende omgeving; de pup die hier in bijna negen weken is uitgegroeid van een hulpeloos schepseltje tot een hondje! Het is en blijft een wonder om nog lang aan terug te denken.<br /><br />Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-2202727071731989862?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-5778659329256094452008-09-05T22:17:00.000+02:002008-09-30T21:53:15.322+02:00We zijn druk! De pups zijn druk met de omgeving te verkennen en met ontdekken hoeveel leuk speelgoed er is. Vooral veters en broekspijpen zijn erg geliefd. Ook de krant wordt versnipperd. Daarnaast moet broer/zus er ook nog aan geloven. "Ben je ook te versnipperen?" De ander antwoordt en zo krijg je een samenspraak. Of een echt kringgesprek, maar luisteren naar elkaar, ho maar. Gewoon allemaal door elkaar! Het lijkt wel een wedstrijd wie het hardst kan blaffen. En dan wordt er weer gerend of gestoeid! Ze hebben het druk.<br />Woensdagochtend kwam er iemand van de NVSW en 's middags kwam de dierenarts met zijn assistente. De pups zijn allemaal onderzocht en gezond verklaard. Daarna een spuit (vaccinatie) en dat was wel even schrikken. Maar ze gingen snel weer verder met hun spel en hebben (bij vlagen gelukkig) elkaar natuurlijk heel veel te vertellen.<br />Vandaag ging het regenen toen ze buiten waren en ze kropen allemaal in het hok. Daar was het droog, maar wel warm. Op twee na (Sepke en Sir Tievo) wilden ze toen toch wel naar binnen, maar eigenlijk, toen ze binnen waren wilden ze er weer uit! Maar dat ging niet door. Dan maar weer samen in gesprek waarop Jutte, Nyske en ik maar zijn gaan wandelen. En Jens? Die denkt er het zijne van.<br /><br />Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-577865932925609445?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-40815111531919009432008-09-02T17:33:00.000+02:002008-09-30T21:51:55.947+02:00Eindelijk is de grote dag aangebroken: de pups zijn gechipt. Dit houdt in: alle pups dragen nu een chip onder de huid met ieder een eigen barcode. Deze code staat o.a. op de stamboom, dus.... de pups hebben nu een echte naam en staan daarmee geregistreerd bij de Raad van Beheer op Kynologische Gebied. Ook het hondenpaspoort zal voorzien worden van deze barcode. <br />Daarnaast kan/moet iedereen de hond straks registreren bij de Databank voor Gezelschapsdieren. Hier wordt deze code ook opgeslagen samen met adresgegevens van de baas. Raakt de hond dan zoek en wordt hij/zij gevonden, dan kan men met een zgn. lezer (in bezit van asiel, DA, dierenambulance, e.d.) de chip lezen en 24 uur per dag en overal achterhalen waar de hond woont en de baas waarschuwen. Wel een prettig idee!<br /><br />O ja, Nyske is echt Nyske,de moeder; ook dat is even gecontroleerd door haar chip te lezen en te vergelijken met haar stamboom.<br /><br />Hoe het met de pups is? Ze reageren steeds meer op de buitenwereld (rennen naar het hek als ze iemand zien) en reageren steeds meer op elkaar: je kunt nl. heel gezellig een goed gesprek voeren of achter elkaar aanrennen. Ook moet je natuurlijk wel <br />af en toe testen of oren en staart nog wel vastzitten! Al met al is het hier pas stil als de bende slaapt.<br /><br />Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-4081511153191900943?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-50660617389727722812008-08-31T20:54:00.000+02:002008-09-30T21:50:54.206+02:00Deze week stond in het teken van het kind, of beter: kinderen: Jan kwam met al zijn kleinkinderen in twee groepen en ook uit de buurt hadden kinderen de pups ontdekt en in hun hart gesloten. Het kostte heel wat overredingskracht om de kinderen weer mee naar huis te krijgen! Wat een kanjers zijn die kleine wezentjes dan: zo lief en zo vrij (geldt voor pups en kinderen). Voeren is dan natuurlijk wel een serieuze zaak en dat gebeurde dan ook met zeer veel aandacht en geduld.<br /><br />En toen was het weekend daar! Er wordt getest en wie gaat er naar wie?<br />Wat opviel was dat alle pups voor hun leeftijd nog een te jong gedrag hadden. Ze zijn te vroeg geboren en hebben die achterstand duidelijk nog niet ingelopen, noch in gewicht, noch in gedrag. Ondanks dat hebben wij toch de pups nieuwe namen gegeven, namen die door de a.s. bazen uitgezocht/gekozen zijn nl. : Zwarte reu--Syb, Mouw--Siebe, Bles--Sir Tievo, Witte--Salke, Nekvlek--Syb Hielke, Staart--Sylli (Bente), Bontje--Sippe, Griotte--Sjamke, Zwarte teef--Sepke, Sikkel--Sterre, Druppel--Silke. Wordt weer een hele studie!<br /><br />Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-5066061738972772281?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-91722617417413854672008-08-26T18:11:00.000+02:002008-09-30T21:49:25.384+02:00Wat is er gebeurd deze week? De pups slapen, eten, groeien, maken veel lawaai (soms). Dat lawaai bestaat uit gillen (als een ander probeert of oor, staart etc. wel echt vast zit), maar ook is het heel spannend om naar elkaar te blaffen! Even kijken wie het hardst kan blaffen en wie het het langst kan volhouden! Tot mijn vreugde is er altijd wel een andere pup die de aandacht trekt en er weer een nieuw spel kan beginnen. <br />Zondag was het eindelijk warm genoeg om naar buiten te gaan en dat was geweldig. Ik hoef niets meer aan de foto's en film toe te voegen. Ook gisteren en vandaag kon dat, al was het een stuk frisser. Buiten eten is lekker, even spelen, samen of met mama en dan weer naar binnen (al worden ze nu gedragen!). Daar vallen ze dan als een blok in slaap, heerlijk. <br />Het is weer spannend om te zien hoe verschillend al die kleine pupjes zich ontwikkelen in bouw en karakter, maar daarover later.<br /><br />Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-9172261741741385467?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-24810520886910581082008-08-17T18:34:00.000+02:002008-09-30T21:48:14.658+02:00Deze week stond in het teken van kennismaken met nieuwe bazen, iedere dag bezoek. IJverig werd geprobeerd de pups te herkennen en de juiste naam te geven, maar dat viel niet altijd mee. In levende lijve is het toch anders. Bovendien veranderen de verhoudingen van zwart en wit natuurlijk ook. De pups staan nu op witte pootjes en sommigen zelfs al op gevlekte. Blesjes zijn al een stuk kleiner. Het zal niet lang meer duren of Bles is niet meer aan zijn bles te herkennen!<br />De pups lopen dus en spelen met elkaar, waarmee ze ook aftasten hoe hard je in elkaar kunt bijten. Vaak klinkt er dan ook gegil! Mama en oma hebben het er druk mee, maar reageren nu toch wat minder dan bij de eerste gil. Gelukkig voor ons en voor hunzelf slapen ze ook nog veel. <br />Deze week zijn ze ook een paar maal naar buiten geweest, maar dat was nog niet echt een succes: het was te heet, te vreemd, te... Gewoon wat teveel van alles. In het zonnetje op schoot was het wel lekker! Met elf pups? Nee, dat lukt niet, maar zaterdag was er dus hulp. Alle pups hebben nu de buitenlucht geroken.<br />Nyske voedt nog 1x per dag en de pups krijgen van mij 4x per dag eten en dat smaakt best. <br />Dinsdag a.s. zijn ze alweer 5 weken oud! Het gaat best snel.<br /><br />Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-2481052088691058108?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-87739873243413846752008-08-12T21:26:00.000+02:002008-09-30T21:46:16.493+02:00Het was een drukke dag, maandag, vandaar dat het verslag wat later komt. <br />'s Morgens kwamen drie dames van Juttes trainingsgroep (de bazinnen wel te verstaan) op kraamvisite en daar deze dames ook alle drie fokken, is het wel duidelijk waarover het gesprek ging, maar het was ook heel praktisch! Nyske vindt voeden niet meer leuk, dus hebben we eerst Nyske geholpen. Dit gebeurde in twee groepen en daarna mocht grote Bles nog helemaal in z'n eentje een dikke tepel leeg drinken. Hij genoot en wij waren blij. Als dit niet goed gebeurt, loopt de teef kans op een borstontsteking met alle ellende van dien. Toen moesten de nagels geknipt en dat zijn er veel..... heel veel.... Juist, 198!<br />'s Middags kwamen er 2 Juttekinderen, dus eigenlijk tantes. Ze hadden samen vakantie gevierd en nu op bezoek bij hun neefjes/nichtjes. Ach, tja, wat moet dat bij mijn buik? Zwemmen is veel leuker en dat hebben we toen ook maar gedaan (zonder de pups uiteraard).<br />'s Avonds werden ze allemaal gewogen (allemaal boven de 1 kg!) en kregen ze een lekker hapje vermengd met ontwormingsmiddel en een flink bord geweekte pupbrok als toetje.<br />Wat een dag!<br /><br />Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-8773987324341384675?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-90216122712055212632008-08-10T14:25:00.000+02:002008-09-30T21:44:02.576+02:00Deze week stond in het teken van het eten van vast voer. Nou ja, vast? <br />Het begon met tartaar, daarna pap van rijstebloem en tartaar. Toen wat geweekte pupbrok erdoor en nu, 10 aug. zijn we gekomen tot geweekte brok met tartaar en dat is toch bijna "vast"?! Nyske komt tussendoor nog melk geven, maar zij vindt het niet echt een feest. Elf hongerige pups die je bestormen is ook best wel griezelig en dus..... vluchten! Maar samen met mij lukt het toch om deze massa pups tevreden te stellen. <br />De kist en ren worden steeds interessanter: steeds vinden de kleintjes nu nieuwe dingen, speeltjes en sinds vandaag de kattentunnel. Die zien jullie straks wel een keer op foto's. Duidelijk is dat ze met de ogen beter gaan zien en ze gaan ook wel wat horen, maar waar komt dat geluid vandaan? Moeder natuur heeft ook al voor onweer gezorgd en natuurlijk zijn er de huis- en buitengeluiden, waaronder de piano, gebruikt door mij en anderen.<br />Veel nieuwe bazen e.a. komen op bezoek, al dan niet met hun honden, dus ook het wennen aan mens en dier komt zo prima aan bod. Maar het allerleukste is het spelen met elkaar en het op elkaar sabbelen! al is het liggen op een schoot ook verrukkelijk!<br /><br />Margreet<br /><br />Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-9021612271205521263?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-83290783385724137712008-08-04T13:25:00.000+02:002008-09-30T21:40:47.150+02:00Deze week zijn de pups echt al hondjes geworden. Ze staan en lopen (soms) op vier pootjes, maar rollen nog wel geregeld om! <br />Vrijdag waren bij alle pups de ogen open. Ze zien er nog niet veel mee en Nyske heeft natuurlijk wel een schutkleur als ze in de kist zit. <br />Broertjes en zusjes worden ook interessanter: je kunt daar aan sabbelen, als kussen gebruiken of als klimpaal. Als je er tegenaan duwt, dan vallen ze om. Zelf val je ook om, maar dat is dus leuk.<br />Sinds zaterdag eten de pups ook tartaar. Dat is best ingewikkeld als je steeds alleen maar hebt gezogen. Nu moet je opeens happen! Niet alle pups zijn daar al even handig in. Er zit natuurlijk ook een zuigtong in de weg! Maar ze ruiken prima dat het lekker is.<br />Soms schrikken ze als Jutte en Nyske blaffen, dus ook de oren gaan open! Dan kunnen ze horen hoeveel lawaai ze maken. Misschien gaan ze dan wat dimmen.<br />Ook de ren is in gebruik genomen, maar waar is nu die veilige kist?<br />Hun wereld is dus al HEEL GROOT!<br /><br />Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-8329078338572413771?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-4351452958138562042008-07-28T22:36:00.000+02:002008-07-28T22:50:04.412+02:00Nu de pups 2 weken oud zijn, kunnen we vaststellen, dat ze flink zijn gegroeid, veel hebben geslapen en heel erg veel hebben gedronken! Waar Nyske die melk toch steeds vandaan haalt? Zij eet minstens 8x haar normale portie en dan ook nog energiedrank tussendoor. Het is topsport voor de jonge moeder. Gelukkig helpt oma Jutte soms mee met wassen.De pups oefenen ondertussen het lopen, echt met vallen en opstaan. Nyske traint dit door geregeld van plaats te wisselen bij het voeden. Alles moet dan weer opnieuw de tepel vinden en strijden om de beste. De grootste hongerlappen zijn daar dan ook het beste in. Wie dat is, verschilt per voeding en zo komt toch iedereen aan bod (en anders help ik een beetje)<br />Vandaag zijn bij de meeste pups de oogjes een klein beetje geopend. 14de/15de dag is best laat, maar de pups waren dan ook te vroeg geboren. Al met al beginnen het hondjes te worden.<br /><br />Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-435145295813856204?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-8929057056843140952008-07-20T22:24:00.000+02:002008-07-20T22:46:40.908+02:00Opeens 11 pups om je heen! De eerste dagen was het geregeld HELP!!!!!; Ik zit, maar hoe moet ik nu gaan liggen met al dat grut aan de borst? Gegil van zo'n kleine! O , lig je achter me of onder me...wat nu? Die anderen liggen aan me!!!!! HELP!!! Gelukkig was er dan hulp en kon Nyske weer verder voederen en wassen en slapen. Nu is het al veel meer routine. De pups slapen en drinken, maken allerlei geluidjes en bewegen als zeehondjes door de kist opzoek naar melk, mam, elkaar, warmte. Allerlei hindernisen moeten dan genomen worden als staart en poten van Nyske, broers en zussen, maar ze komen waar ze willen zijn en dat zonder te kunnen kijken en zonder te kunnen horen! Alles op de reuk!!!!!! Het is echt een wonder. Daarnaast moeten ze ook nog groeien. Hun gewicht is al met een derde toegenomen in 5 dagen; moet je eens omrekenen naar de mens!!!! (doe ook maar niet; is schrikken!) Al met al gaat het prima en beginnen ze al wat op hondjes te lijken.<br /><br />Margreet<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-892905705684314095?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-87482703690135381682008-07-15T23:27:00.000+02:002008-07-19T23:35:23.729+02:00En dan is het veertien juli en zet de bevalling in van Nyske, die door Tievo in Denemarken gedekt is.<br />Nyske was enorm zwaar dus daar moet wel aardig wat inzitten!<br />En dat blijkt ook zo te zijn.<br /><br />Om halftwaalf 's avonds wordt de eerste pup, een reu, geboren. De bevalling gaat redelijk vlot, al heeft Nyske het bij de eerste pups behoorlijk moeilijk. De tweede pup wordt op vijftien juli geboren, zodat we die datum als geboortedatum van het nest zullen aanhouden. <br />Gelukkig voor haar zijn ze niet zo groot als de pups van haar nichtje Orpa, want Nyske is een vrij rank hondje. De eerste vijf pups zijn allemaal jongens, maar Nyske is nog lang niet klaar!<br />In een gestaag tempo komen er nog zes dames ter wereld. Nyske heeft een elftal!<br />Moeder Jutte vindt het een rare situatie: zij was altijd degene die pups kreeg! Maar nu is het de beurt aan haar dochter.<br /><br />Nyske doet het prima, al heeft ze een tijdje nodig om te wennen. Maar dat is logisch, je zal toch bij de eerste keer meteen elf kinderen krijgen! Daar mag een hondenmoeder best wat zenuwachtig van worden.<br />Het spul groeit goed en we hebben er alle vertrouwen in dat ook dit nest goed groot zal worden!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-8748270369013538168?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-84913253118069195782008-06-30T14:22:00.000+02:002008-07-02T14:29:54.811+02:00En dan is Woppe alleen. Nou ja, alleen, hij heeft natuurlijk zijn moeder en zijn oma en tante Rinne Roos.<br />Die heeft hem geadopteerd, en dat bevalt Woppe best: hij heeft zijn eigen privé-klimheuvel gevonden in haar. Rinne Roos vindt alles goed wat dit knaapje doet en ze beschermt hem ook: wie buiten in de buurt komt vindt opeens een grote zwartwitte krullenbol op zijn pad en als Woppe te ver weg gaat. stuift Rine Roos erheen en blokkeert het pad: niet te ver, jongeman!<br />Woppe vindt het best.<br />Hij mag mee naar het strandje, wat hij geweldig vindt, al wordt tante Rinne Roos er erg lollig van, al dat zand en water.<br />En hij mag ook mee naar de jachttraining van tante Rinne Roos.<br />Dat is wel eng: alle honden mogen even kennismaken met Woppe.<br />Een grote zwarte labrador, een viszla, nog een viszla, een enorme bruine labrador en een Drentse patrijs. Allemaal pubers van een maand of 7, 8, en allemaal enthousiast. <br />Woppe vindt het eng maar stiekem toch ook wel leuk, al die honden en al die aandacht.<br />Na tien minuutjes is het genoeg voor de kleine man en laten we Rinne Roos lekker bij de training: Woppe gaat naar huis.<br />Dapper loopt het ventje door het bos, zelf helemaal het pad af en pas op straat aangekomen wil hij liever gedragen worden. Het is ook een heel eind voor zo'n klein kereltje!<br />Thuisgekomen eet hij een grote bak eten leeg en valt hij prompt in slaap.<br />Het leven is vermoeiend als je nog zo klein bent!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-8491325311806919578?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-63268837505315887912008-06-29T00:23:00.000+02:002008-07-01T00:28:44.196+02:00En dan is het zaterdag 28 juni. De dag dat Ritse naar huis gaat.<br />Huis is heel erg ver, maar dat weet Ritse niet natuurlijk. Hij gaat helemaal verhuizen naar Zwijndrecht, bij Antwerpen, en dan ben je dus wel even onderweg.<br />Zijn nieuwe bazen stonden tijdig op de stoep en Ritse vond het geweldig.<br />Dat ging vrij snel over toen hij in de auto bleek te moeten: de auto is stom.<br />Dan kun je een mooie mand achterin hebben met knuffels en andere leuke zaken, maar toch is een auto stom.<br />Na honderd kilometer had Ritse het gezien, meldden zijn baasjes later: toen had ie eens even lekker zijn maag geleegd. Wie niet luisteren wil... <br /><br />Maar eenmaal aangekomen bleek het halve dorp te zijn uitgelopen voor dit Friese knaapje, en dat bevalt een hondje als Ritse dan weer best: hij houdt erg van gezelligheid en is een heuse bourgondiër. Die zit daar reuze op zijn plek in België!<br />Wij wensen Luc en Sabine heel erg veel plezier met Ritse.<br />We horen vast nog van hem!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-6326883750531588791?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-10509223.post-55236227564268760752008-06-28T00:11:00.000+02:002008-07-01T00:23:06.778+02:00En als er nog maar twee pups zijn, kunnen ze best een keer mee met de grote dames, als we naar het bos gaan.<br />Het bos dat wij dagelijks bewandelen is een oerbos: erg groot en goed bereikbaar met de auto.<br />De dames zijn dit gewend, maar de twee jongens vonden het maar niks, in die auto.<br />Het bos was echter andere koek: Dat was even leuk!<br /><br />Ze begonnen dan ook meteen, als rasechte kwajongens, rondjes te hollen. Dat kan Rinne Roos ook, en die is veel groter en lomper natuurlijk. <br />Ze holde rondjes en kwakte daarbij een paar maal bijna de heren tegen de vlakte. Die zaten er niet echt mee. Dit bos was een reuze spannend bos, met bomen, struiken, een zandpad en een heus meer.<br />Voor die ukkepukjes moet het een enorme watervlakte zijn, en ze waagden zich dan ook alleen heel erg voorzichtig aan de rand ervan. Rinne Roos deed het even voor: plons erin, plons eruit, en dan is iedereen die in de buurt staat nat!<br />Dat hadden de jongelui snel door.<br />Plons erin betekende dus maken dat je wegkwam, zodat je veilig onder een struik zat als plons eruit kwam.<br />Die struiken bleken trouwens toch erg leuk te zijn: daar kun je onder zitten, je kunt aan de takken hangen en je kunt er woest doorheen hollen: zo ben je er, en zo ben je weg!<br />Wat een lol kunnen kleine pupjes hebben op zo'n beperkt oppervlak. Ze waagden zich al snel wel twintig meter uit de buurt, maar zodra er gefloten werd, renden ze meteen naar ons toe: de fluit, dat kennen ze!<br />De fluit betekent lekkers, en dus moet je dan maken dat je bij je baasje komt.<br />Ze deden het als volleerde honden en gingen zelfs keurig zitten als ze waren gearriveerd.<br /><br />Na een halfuurtje spelen en gek doen gingen we weer naar huis.<br />En thuisgekomen vielen de heren allebei pardoes in slaap. Doodop waren ze.<br />Maar ja, wat wil je. Wandelen in een echt oerbos, als je pas acht weken bent, als dat niet vermoeiend is!<div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/10509223-5523622756426876075?l=eenhoornleijn.blogspot.com' alt='' /></div>Marjoleinhttp://www.blogger.com/profile/15101809392805333955noreply@blogger.com0